ลูเซียโน่หันมาส่งยิ้มให้ภรรยาครั้งหนึ่ง ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองกันอย่างหวานซึ้ง อัญญาจึงเอื้อมมือมาลูบต้นขาแกร่งเบาๆ
ในช่วงบ่ายของวัน ลมพัดพอให้ใบไม้สั่นไหวเบาๆ แสงแดดอ่อนๆ ไม่ได้ส่องจ้าจนแสบตา ลูเซียโน่อุ้มลูกชายอยู่ในอ้อมแขนเดินเล่นอยู่ตรงศาลาในสวนของคฤหาสน์ โลล่ากับอัญญานั่งจิบกาแฟกันอยู่ตรงโต๊ะกลางศาลาพลางจ้องมองไปยังมาเฟียหนุ่มที่ยืนอุ้มเด็กชายอยู่
“ต้องขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ที่ตอนนั้นคุณช่วยฉันไว้” อัญญาเอ่ยขึ้นมา ทำให้โลล่าที่กำลังมองลูเซียโน่กับหลานชายอยู่ในตอนแรกหันหน้ากลับมาสบตาอัญญา
“ก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจเหมือนกันนะ แต่แม่แค่รู้สึกถูกชะตากับหนูก็แค่นั่นแหละ” โลล่าตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มๆ ใครจะไปคาดคิดว่าผู้หญิงที่เธอช่วยเอาไว้ในวันนั้น จะกลายมาเป็นลูกสะใภ้ของเธอในวันนี้
“ถ้าไม่ได้คุณ…ตอนนั้นหนูคงแย่มากเลยค่ะ”
“อัญญา…” อยู่ดีๆ โลล่าก็เอ่ยเรียกชื่ออัญญาขึ้นมา
“คะ?” ใบหน้าสวยคมขมวดค
