“ฉันไม่ได้เป็นอะไร…เดี๋ยวฉันกลับแล้ว”
เสียงหวานที่คุ้นเคยดังเข้ามาในโสตประสาทของลูเซียโน่ที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงภายในห้องนอนของตัวเอง ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัวและลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ
นัยน์ตาสีเทาเข้มปรับสายตาที่พร่ามัวอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะกวาดสายตามองไปรอบห้อง อัญญายืนหันหลังคุยโทรศัพท์อยู่ตรงมุมห้องนอน
“เอเลน่า” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกหญิงสาวขึ้นมาอย่างแหบพร่า ทำให้อัญญาหันหน้ากลับมามองชายหนุ่มอย่างช้าๆ
“ฟื้นแล้วเหรอ” อัญญากดวางสายบนหน้าจอโทรศัพท์ และเดินตรงมาหยุดอยู่ที่ข้างเตียงของชายหนุ่ม
ลูเซียโน่ยังไม่ได้ตอบกลับหญิงสาว สมองของเขากำลังประมวลผลเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เขาจะสลบไปอยู่ชั่วขณะ หลังมือแกร่งมีการเจาะให้น้ำเกลืออยู่
“เดี๋ยวฉันไปตามหมอมาให้” หญิงสาวบอกกล่าวชายหนุ่ม และตั้งท่าจะหันหลังเดินออกไปจากห้อง
“เดี๋ยวก่อนเอเลน่า! โอ๊ย!” ชายหนุ่มจะรีบลุกขึ้นมานั่งอย่างฉับพลัน จึงทำให้บ
