แต่สุดท้ายความสุขที่ฉันเพิ่งรู้จักก็หายไปในตอนที่ฉันตั้งท้องได้ห้าเดือน ความสุขนั้นหายไปหลงเหลือไว้คือความเจ็บปวดที่ยากจะอธิบายออกมา วันนั้นฉันไปที่บริษัทกับเฟิงเนื่องจากเขามีประชุมสำคัญแต่เขาไม่อยากห่างฉัน เขาจึงให้ฉันไปด้วย เขาเข้าประชุม ฉันนั่งรอที่ห้องทำงานกระทั่งการประชุมจบลงเราเข้าลิฟต์เตรียมกลับบ้าน ทว่าระหว่างที่อยู่ในลิฟต์จู่ ๆ ก็มีเลือดไหลตามหว่างขาฉัน มันไหลเยอะขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มรู้สึกปวดท้องหนักขึ้น หนักขึ้น ใจฉันเริ่มเกิดความกังวล ฉันรู้สึกกลัวมาก เฟิงตั้งสติได้ไวเขาช้อนฉันอุ้มออกจากลิฟต์มีรถมาจอดรอรับ จุดมุ่งหมายของเราคือโรงพยาบาล
เมื่อมาถึงตัวฉันถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉิน ทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยความรวดเร็ว
ฉันไม่รู้ว่าถูกทำอะไรไปบ้าง ตื่นขึ้นมาอีกครั้งฉันก็นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เฟิงนั่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาเขาช้ำเหมือนว่าร้องไห้อย่างหนัก คนอย่างเฟิงหวงร้องไห้คงไม่ใช่เรื่องดีและฉัน
