ใต้อาณัติหมอพังคี บทที่ 39🔞
[ร้านอาหารตามสั่งพิศมัย]
"ทำงานให้มันไวกว่านั้นหน่อยได้ไหม แบบนี้ลูกค้าก็ลุกหนีหมดน่ะสิ" ก็ว่าจะไม่พูดให้ลูกค้าได้ยินแล้วล่ะแต่มันขวางหูขวางตา ตั้งแต่ไอ้ผู้ชายคนนั้นมาหาวันนี้จันทร์เจ้าขาทำงานไม่ได้เรื่องสักอย่าง
ตอนที่ถูกนายจ้างต่อว่าเธอที่กำลังเศร้าใจอยู่อดทนไม่ไหวอีกแล้ว เลยวางถ้วยชามที่กำลังเก็บอยู่ไว้ที่เดิมแล้วเดินเช็ดน้ำตาออกไปทางหลังร้าน
"กลับมาทำงานนะ! ว่าให้นิดให้หน่อยทำเป็นร้องห่มร้องไห้" เสียงตะโกนตามหลังแต่จันทร์เจ้าขาก็ไม่ได้หันกลับมา
เย็นของวันนั้น..
"ทำไมป่านนี้น้องเราถึงยังไม่กลับบ้านอีก" เห็นลูกชายคนโตกลับมาคนเป็นแม่ก็ไม่รอช้าที่จะถาม เพราะเมื่อสักครู่ก็ถามจากมินนี่แล้วว่าทำไมไม่กลับมาพร้อมพังคี แต่มินนี่บอกว่าออกมาแล้วแต่ไม่ทันรถคุณหมอ
"น้องคงไปธุระมั้งครับ"
"ธุระอะไร"
"ผมจะไปรู้หรือครับ"
"น้องไม่เคยมีความลับกับเราแม่ว่าเราต้องรู้แน
