ใต้อาณัติหมอพังคี บทที่ 42
ขณะที่ขับรถมาโรงพยาบาลพังคีก็โทรไปหาญาดาอยากจะรู้ว่าแม่ไปที่นั่นจริงไหม แต่ญาดาบอกว่าเธอกลับมาบ้านตอนเช้ามืดเพราะต้องมาดูแลยายก่อนแล้วถึงจะกลับไปโรงพยาบาลตอนสายๆ หน่อย
ได้ยินแบบนั้นเขาก็รีบขับรถตรงมาที่โรงพยาบาล ตรงไหนรถติดพังคีก็ใช้ทางเลี่ยง
"คุณจันทร์เจ้าขาเป็นยังไงบ้าง"
"ยังอยู่ในห้องค่ะ" พยาบาลที่พังคีให้ดูแลเธอรายงาน
และพอได้ยินว่าเธอยังอยู่ในห้องเขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมามากเลย
พังคีเอาของไปเก็บที่ห้องทำงานแล้วก็เปิดประตูห้องที่เชื่อมต่อกันกับห้องที่เขาให้เธอนอนดูอาการอยู่ ส่วนห้องตรวจเขาย้ายไปตรวจที่ห้องอื่น ที่ให้เธอนอนห้องนี้จะได้อยู่ใกล้หูใกล้ตาเพราะเขาไม่มีเวลาอยู่กับเธอตลอด
"ยังรู้สึกตึงขาอยู่ไหม"
"ไม่แล้วค่ะ"
"ถ้างั้นเราก็จะใช้แค่ยานวดพอ"
"คุณหมอคะ ฉันอยากจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว"
"ไม่อยากนอนโรงพยาบาลแล้วเหรอ"
"ใช่ค่ะ" เขาไม่ได้สังเกตดูใบหน้าข
