บทที่ 41
ไม่ยอมแพ้
ปืนรบนิ่งเงียบไปราวกับตอนนี้สติของเขาหลุดลอยออกไปแล้ว
“อย่าประชดแบบนี้ได้ไหม ที่รักก็รู้ฉันเสียที่รักไปไม่ได้ ที่ผ่านมาห้าปีฉันพยายามตามหาที่รักอยู่ตลอดถ้ารู้ว่าเรามีลูกด้วยกันตอนนั้นฉันคงไม่ปล่อยให้ที่รักกับลูกต้องมาลำบากที่ต่างประเทศเพียงลำพังแบบนี้” ปืนรบเอ่ยบอกคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ตอนนี้เขารู้สึกทรมานอย่างบอกไม่ถูก
“ครั้งนั้นเป็นฉันเองไม่ใช่เหรอที่ขอให้คุณเห็นแกฉันกับลูก เป็นฉันไม่ใช่เหรอที่ให้โอกาสคุณได้ทำหน้าที่พ่อ หน้าที่สามีที่ดี สุดท้ายผลลัพธ์มันออกมาเป็นยังไงล่ะ คุณก็เห็นเองกับตาแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ฉันยอมรับทุกอย่างที่เคยทำไป แต่ไม่ใช่เพราะฉันไม่รักที่รักกับลูกนะ ตอนนั้นฉันเองก็แค่สับสนไม่อยากให้เรื่องมันจบลงแบบนั้นถ้าย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้ฉันสาบานว่าไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็กขาด”
“นั่นสิเนอะ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันก็จะเลือกไม่รู้จักกับค
