บทที่ 50
ปืนกันต์หายไป
ระหว่างที่ทานมื้อเช้าทั้งใบบัว และปืนรบก็ทำตัวตามปกติเพื่อไม่ให้เด็กที่ไม่รู้เรื่องอย่างปืนกันต์รู้สึกถึงความรู้สึกชวนอึดอัดนี้ไปด้วย
“เราย้ายไปอยู่ที่ไทยกันไหม” ใบบัวเงยหน้ามองปืนรบที่จู่ๆ ก็พูดเรื่องย้ายประเทศขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ทำไมถึงถามเรื่องนี้กะทันหัน” ใบบัวเงยหน้ามองปืนรบด้วยสีหน้าเลิ่กลั่กที่เขาถามคำถามนี้กะทันหันกับเธอต่อหน้าลูก
“ป๋าอยากให้เรากลับไปอยู่ด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูกน่ะ”
“ด่าด๋าย้ายมาอยู่กับพวกเราไม่ได้เหรอ” ปืนกันต์เอ่ยถามด้วยความสงสัยตามประสาเด็ก
“ด่าด๋าก็อยากย้ายมาอยู่ด้วยนะ แต่ว่างานด่าด๋าอยู่ที่ประเทศไทยน่ะสิ ถ้าปืนกันต์กับมัมมี้ไม่ย้ายไปอยู่ด้วยกันคงอีกนานเลยกว่าจะได้เจอกันได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าแบบนี้อีก” ปืนรบแสร้งตีหน้าเศร้าจนใบบัวต้องส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา ใช่ว่าเธอจะรู้ไม่ทันว่าเขาตั้งใจตีหน้าเศร้าเพื่อกดดันให้ปืนกันต์ตอบตกลง
