“พี่กร…”
นีรนาราเรียกคนที่นอนลืมตาอยู่ข้างๆ ใบหน้าหล่อยามนี้ติดจะเคร่งขรึมดูไม่สดใสเหมือนเคย วิกรสะดุ้งเมื่อเธอเรียกก่อนจะมาหาแล้วตอบรับด้วยดวงตาที่ดูหม่นแสง
“ครับ”
“ตื่นนานแล้วเหรอคะ”
“ไม่นานครับ อยากนอนต่อมั้ย”
“ไม่แล้วค่ะ พี่กร…โอเคแล้วใช่มั้ยคะ”
นีรนาราลองหยั่งเชิงถามเพราะไม่แน่ใจว่าวิกรจำอะไรได้แค่ไหนเมื่อคืนที่ผ่านมา อีกคนเมามากแถมยังไม่เปิดโอกาสให้เธออธิบายอะไรเลยนอกจากพูดอยู่คนเดียว วิกรทำหน้าสงสัยก่อนจะถามว่านีรนาราหมายถึงอะไร
“หมายถึงอะไรครับ”
“ก็เมื่อคืนพี่กรเมามากเลย ไม่ปวดหัวใช่มั้ยคะ”
“ไม่ครับ”
“พี่กร…คือ”
นีรนาราที่แน่ใจว่าวิกรคงจำอะไรไม่ได้แน่กะจะเริ่มอธิบายเพราะไม่อยากปล่อยเวลายืดเยื้อไปอีกแล้ว แต่กลับถูกคนพี่ตัดบทราวกับไม่อยากฟังเธอพูดอะไรซะอย่างงั้น
“อยากกินอะไรครับพี่จะสั่งให้”
“อะไรก็ได้ค่ะ”
นีรนาราตอบพลางมองคนที่ทำท่าทีหมางเมินใส่ต่างจากเมื่อคืนโดยชิ้นเช
