“โย่ว โบร้ว”
“เลิกทำเสียงเหมือนหมาเถอะกันต์”
วิกรว่าอย่างอ่อนใจ รับสายทีไรไม่เคยมีครั้งไหนที่วิศวะจะเลิกทำตัวแปลกสักทีเลย
“อย่าร้ายสิครับพี่ชาย”
“พี่กรยังได้ยินแค่นานๆครั้ง แต่กชได้ยินทุกวันรำคาญกว่าอีกค่ะ”
เสียงใสที่แทรกเข้ามาทำเอาวิกรขำออกมาทันทีกับความชอบตีกันของทั้งคู่
“อยู่ด้วยกันได้โดยที่ไม่ตีกันตายไปซะก่อนพี่ก็ดีใจแล้ว แล้วยังไงสองแสบมีอะไรจะคุย”
“ก็แบบ ปิดเทอมแล้วไง”
“จริงด้วย แล้วไม่ชวนคุณย่ากลับมาเที่ยวไทยเหรอ”
วิกรที่นึกขึ้นได้ก็เบิกตาโตขึ้นมาทันที ทุกๆปิดเทอมสองพี่น้องและคุณย่าที่อยู่ด้วยกันที่นั่นก็จะพากันกลับมาบ้านแล้วอยู่ยาวๆจนใกล้เปิดเทอมถึงจะกลับไป เรียกว่าใช้เวลาด้วยกันทดแทนช่วงที่ห่างแบบเต็มที่
“แน่นอนสิครับ ไม่ได้กลับบ้านตั้งนานแล้วคิดถึงมาก”
“คิดถึงครอบครัว?”
“คิดถึงที่เที่ยวกับอาหารไทยครับ”
“แย่มาก”
วิกรแกล้งบ่นทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าน้องจะพูดอะไรออกมา วิ
