“เจ็บตรงไหนบ้าง” เสียงหวาน ๆ ของพี่จิวดังเข้ามาในโสตประสาทการรับฟังของฉัน พร้อมกับมือบางจับลูบที่มือของฉัน
ตอนนี้ฉันคงอยู่โรงพยาบาลแล้วสินะ ฉันรู้สึกระบมไปทั้งตัวเลยล่ะ
“ขอน้ำหน่อยค่ะ” เสียงฉันมันแหบแทบจะเปล่งเสียงไม่ออก เมื่อฉันเอ่ยขอพี่จิวเธอก็รีบจัดแจงหาน้ำมาให้ฉันดื่ม
“เฮียล่ะคะ เฮียปลอดภัยไหม เฮียเจ็บตรงไหนบ้าง” หลังจากที่ดื่มน้ำแล้ว สิ่งแรกที่ฉันเอ่ยถามคืออาการของสามีฉัน
“คุณภพปลอดภัยแล้วจ้ะ พักฟื้นอยู่ห้องข้าง ๆ” พี่จิวเธอบอกพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
“พาพีชไปหาเฮียได้ไหมคะ พีชเป็นห่วงเฮีย” ฉันมองหน้าพี่จิวหลังจากที่พูดจบ พี่จิวเธอมองฉันนิ่ง ๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
“เดี๋ยวค่อยไปเนอะ ตอนนี้น้องพีชขยับมากไม่ได้” พี่จิวเธอยื่นมาลูบที่ศีรษะของฉัน ฉันมองหน้าเธอด้วยความสงสัย ฉันอยากได้เหตุผล
แต่ความสงสัยของฉันมันก็ชะงัก เมื่อฉันมองเห็นน้ำนัยน์ตาของพี่จิวมันเอ่อคลอ น้ำตาของเธอ
