ฉันเดินทางอยู่สามถึงสี่ชั่วโมง เพราะการจราจรที่ติดขัดแออัดไปหมด
แล้วในที่สุดฉันก็มาถึงบ้านของพี่จิว
“พี่กลับบางพลีเลยใช่ไหม” ฉันถามพี่ฟราน
“พี่จะแวะไปนอนบ้านพ่อน่ะ พ่อพี่อยู่คนเดียว ช่วงนี้พี่ชายพี่ไม่อยู่” พี่ฟรานให้คำตอบ
“โอเคค่ะ ถ้ายังไงถึงบ้านแล้วก็ทักไลน์บอกหนูด้วยนะ” ฉันยิ้มเมื่อพูดจบ
“ทริปนี้สั้น ๆ และไม่สมบูรณ์ แต่ก็ถือว่ามันเป็นสิ่งที่พี่อยากจะทำสักครั้ง พี่ดีใจนะที่เจอพีช ดูแลตัวเองดี ๆ รู้ไหม เลิกเมาด้วยมันไม่ดี แล้วอย่าไว้ใจพาใครเข้าห้องอีกล่ะ” พี่ฟรานประทับริมฝีปากลงที่หน้าผากของฉันหลังจากที่เขาพูดจบ
“จะพาใครเข้าล่ะคะ คีย์การ์ดก็อยู่กับพี่ไง พีชไม่พาใครเข้าอีกแล้วน่า อยู่เลี้ยงหลานหนึ่งอาทิตย์ พอเสร็จแล้วเราไปเที่ยวด้วยกันอีกนะคะ รอบนี้พีชเลี้ยงเอง” ฉันฉีกยิ้มกว้างให้ผู้ชายตรงหน้า
“หึ เด็กน้อย เข้าบ้านได้แล้ว ฝันดีนะ” พี่ฟรานดึงฉันเข้าไปกอดพร้อมกับลูบที่ศีรษะของฉัน ต่อม
