“หลับให้สบายนะคะพี่ฟราน ยินดีที่ได้รู้จักกัน ไม่ว่าเหตุผลที่เรารู้จักกันจะเป็นเพราะอะไร แต่พีชก็ยังยืนยันว่าพีชดีใจที่ได้รู้จักพี่ พีชสัมผัสได้ว่ารอยยิ้มที่อ่อนโยนของพี่ มันไม่ได้เสแสร้ง… อีกไม่นานพีชจะตามไปนะคะ” ฉันพูดประโยคหลังด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
คนเราทุกคนก็ต้องมีจุดจบที่เดียวกันอยู่แล้ว ‘ใหญ่แค่ไหนก็เล็กกว่าโลง’
วันนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นหน้ากัน ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าศพของพี่ฟราน และวางดอกไม้จันทน์พร้อมกล่าวอำลา
นับจากนี้ อีกไกลแสนไกลกว่าเราจะได้พบกันอีก ไม่รู้ว่าตายแล้วจะได้เจอกันไหมด้วยซ้ำ
ฉันมีน้ำตา ที่หลั่งออกมาเพราะความสงสารและเห็นใจ การร้องไห้ถ้าร้องเพื่อสิ่งที่มันสำคัญสักครั้งก็คงจะดี
ฉันยังจำวันแรกที่เราเจอกันได้ดี และไม่คิดด้วยซ้ำว่ามันจะเป็นความตั้งใจของเขา
“งั้นกูพาพีชกลับก่อนนะ” ไอ้เฮียบอกกับกลุ่มเพื่อน หลังจากที่ควันพวยพุ่งออกจากปล่องควันเมรุ
“อืม ขอบใจมากน
