จบ

พิธีแต่งงานถูกจัดขึ้นมาตามกำหนดเดิม แต่พีรยาบอกว่าเธอยังไม่หายโกรธที่ไอยเรศมีอะไรไม่บอก “ถ้าเราจะเป็นครอบครัว พี่ช้างควรบอกมดค่ะ ไม่ใช่ให้รู้จากคนอื่น” “พี่ขอโทษ มันเป็นเรื่องเข้าใจยากแล้วก็เป็นเรื่องไม่ดีของพ่อพี่ด้วย” ชายหนุ่มเข้าใจพีรยา แต่เขาก็มีเหตุผลของเขา หญิงสาวมีทีท่าอ่อนลงเมื่อคิดตาม แต่เธอก็พูดเพียงว่า “ไม่รู้ล่ะ เดี๋ยวมดนึกออกแล้วจะบอกว่าจะลงโทษพี่ช้างยังไง” “จ้ะ” ไอยเรศตอบ งานช่วงเช้าผ่านไป บ่าวสาวและญาติฝ่ายเจ้าสาวพากันเดินทางมาที่คุ้มเวียงบัวเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงตอนเย็น พีรยาของีบเพราะตื่นตั้งแต่เช้ามืด เธอหลับในห้องแต่งตัวเจ้าสาว หญิงสาวมองไปรอบตัวแต่คราวนี้ในความฝันของเธอไม่มืดอีกแล้ว มันสว่างและดูสวยงาม อากาศเย็นสบาย “แก้วเจ้าจันทร์” เธอหันไปตามเสียงเรียก “แก้วคำพา” พีรยาพึมพำ มองดูแก้วคำพาที่วันนี้ไม่ได้ห่มผ้าทองอีก เธอสวมชุดของสตรีชาวเวียงรุ่ง ใบหน้