พีรยานั่งนิ่งมาในรถด้วยความตกใจ เธอไม่เคยเห็นไอยเรศในเวอร์ชั่นนี้ จนเมื่อเขาเลี้ยวรถเข้ามาในบ้านเวียงบัว
“พี่ช้างคะ” เธอคุยดีๆ แต่เขาไม่หันมามองเธอ
ไอยเรศจอดรถ เขาก้าวลงจากรถเดินมาเปิดประตูฝั่งที่พีรยานั่งอยู่ ดึงมือเธอให้ลงจากรถ แต่หญิงสาวขืนตัวไว้
“ไม่ไปนะ ปล่อยมด”
“มดจะเดินขึ้นบ้านไปเองดีๆ หรือว่า..” เขาพูดแค่นั้นพีรยาก็รีบลงจ้ำเข้าบ้านไม่ต้องให้พูดซ้ำ
หญิงสาวเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเธอนั่งลงที่โซฟา ไอยเรศเดินไปที่บาร์เครื่องดื่ม เขารินบรั่นดีลงแก้วดื่มมันทีเดียวหมด
“พี่ช้างดื่มด้วยเหรอคะ” เธออดไม่ได้ที่จะถาม
“บางครั้ง เวลาหงุดหงิด” เขาวางแก้วลงแล้วเดินดุ่มๆ มาหา พีรยาจ้องเขาตาไม่กระพริบ พอเขาเดินมาใกล้ท่าทีไม่น่าไว้ใจ เธอรีบลุกหนีทันที
พ่อเลี้ยงหนุ่มตามไปคว้าร่างเธอทัน แขนแข็งแรงสอดเข้ากอดรอบเอว กดริมฝีปากลงบนปากนุ่มโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย พีรยาดิ้นหนีอึกอัก แต่ร่างเธอถูกดันไปติดผ
