หลังจากนั้นชีวิตของพีรยาก็กลับเข้าสู่ความสงบจากเรื่องผีๆ สางๆ แต่เรื่องที่ไม่เคยสงบเลยคือเรื่องคนรักของเธอ
“เมื่อไหร่มดจะให้พี่ไปคุยกับทางบ้านสักทีล่ะ”
หญิงสาวมองหน้าเขา “ตอนนี้อ้อมใกล้คลอดแล้วค่ะ ให้เลยช่วงนี้ไปได้ไหมคะ”
อาการของอวิกาไม่สู้ดีนัก ตั้งแต่ย่างเข้าเดือนที่เก้าของอายุครรภ์ก็ดูเหมือนว่าเพื่อนเธออ่อนแอลงมาก อวิกามีอาการแท้งคุกคามจนในที่สุดหมอสั่งให้เธอแอดมิทที่โรงพยาบาลก่อนกำหนดคลอด 2 อาทิตย์และต้องผ่าคลอดก่อนกำหนดเดิม 3 วัน
ไอยเรศรับเป็นพ่อทูนหัวให้เด็กหญิงอุสมา หรือน้องเอื้อ พีรยาลางานมาดูแลเพื่อนในวันคลอดและอีกวันคือวันกลับบ้าน ช่วงนี้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนล้วนมีเด็กหญิงเป็นตัวเชื่อมไม่ว่ากิจกรรมอะไร
สามเดือนต่อจากนั้น
“มดอยากมีลูกไหม” จู่ๆ วันหนึ่งชายหนุ่มถามขึ้นมาระหว่างที่เขาไปรับเธอจากที่ทำงาน
พีรยาอึ้งไปเมื่อได้ยินคำถาม เธอนึกภาพตัวเองเป็นแม่คนไม่ออกด้วยซ้ำ
