“มด.. ถึงแล้ว” เสียงเรียกนั้นทำให้พีรยาตื่นขึ้นมาทันที หญิงสาวถอนใจอย่างโล่งอกที่ตื่นมาได้เสียที
“มดฝันเหรอ” ไอยเรศถาม เขาอยากรู้ว่าเธอจะเห็นสิ่งเดียวกับที่เขาเห็นอีกรึเปล่า
“เปล่าค่ะ ถึงแล้วเหรอหลับเพลินเลย” พีรยาโกหก
“ถึงแม่คือครับ ดอยสะเก็ดอยู่ข้างหน้านี่เอง แวะกินข้าวกันก่อนดีกว่า” ไอยเรศให้รถจอดที่ร้านอาหารใหญ่ซึ่งเป็นแลนด์มาร์คจุดหนึ่งของเชียงใหม่ มีวิวสวย มีทุ่งดอกไม้และขึ้นชื่อว่าอาหารอร่อย
“ค่ะ” พีรยานึกในใจว่าเธอกับเขามาเที่ยวหรือมาธุระกันแน่
“จ้ะ งั้นลงเถอะ” ชายหนุ่มลงไปก่อน พีรยาก้าวตามลงไปเธอมองไปรอบๆ บริเวณ ทั้งสองสั่งอาหารง่ายๆ มาทาน ใช้เวลาที่นั่นไม่นานนัก ก่อนจะเดินทางต่อ
หากแต่การเดินทางต่อจากนั้นกลับใช้เวลามากกว่าที่คิด เมื่อผ่านมาจะ 40 นาทีแล้วยังไม่ถึงเสียที
“ไหนพี่ช้างว่าตะกี้ถึงแม่คือไงคะ ทำไมนานจัง ปกติจากแม่คือไปดอยสะเก็ดไม่กี่นาทีเองนะ” พีรยาถามด้วยความสง
