CHAPTER 1 | เบลล่า

แสงแดดเจิดจ้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านผืนบางยามเช้า ปลุกให้เจ้าของเรือนร่างเซ็กซีงัวเงียตื่นขึ้นมา หลังมือบางขยี้เปลือกตาเพื่อปรับสายตารับแสงแดดส่องสว่างตรงหน้า พร้อมกับยกไม้ยกมือบริหารกายป้องกันโรคออฟฟิศซินโดรม นี่เธอลืมปิดม่านนอนอีกแล้วเหรอ? มือเรียวควานหาแว่นสายตาบนโต๊ะหัวเตียง แต่แล้วก็ต้องพบกับความว่างเปล่า ร่างกายและสติที่ยังอยู่ในภาวะงัวเงียจากการไม่ได้พักผ่อนเต็มที่มาหลายวันค่อยๆ ลืมตามองห้องนอนช้าๆ และเมื่อมองชัดเต็มสองตากลับพบว่าสภาพห้องในคอนโดมิเนียมที่กัดฟันผ่อนมาหลายปีเปลี่ยนแปลงไปราวกับไม่ใช่ห้องตนเอง เอ๊า! ไม่ใช่ห้องเธอจริงๆ ด้วย!! นักเขียนสาวก้าวเท้าลงจากเตียงนอนหรู และเริ่มสำรวจพื้นที่ในห้องอย่างประหลาดใจ เมื่อคืนเธอนอนที่ห้องตนเอง แล้วทำไมถึงตื่นมาอยู่ที่ห้องนี้ได้ เท้าเปลือยเปล่าเดินมาหยุดหน้าโต๊ะหนังสือมุมหนึ่งของห้อง มองรูปถ่ายของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งถูกใส่ไว้ในกรอบสีขาวสะอาดตา ยัยคนนี้คงเป็นเจ้าของห้อง ผู้หญิงในรูปจัดว่าอยู่ในระดับสวยมาก มองจากดาวอังคารยังดูออกว่าเป็นคุณหนูตั้งแต่สมัยเป็นอสุจิในถุงไข่ของบิดา เรือนผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนคล้ายสีคาราเมล ใบหน้าเล็กแสนเซ็กซีรับริมฝีปากอวบอิ่มได้รูป อีกทั้งชุดนักศึกษารัดติ้วจนร่องกระดุมแทบปริ นักเขียนสาวจำได้อย่างแม่นยำว่าไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็นึกถึงสาเหตุการที่ตนเองลืมตาตื่นมาอยู่ในห้องนี้ไม่ได้ ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าสตางค์หนังสีดำแบรนด์เนมวางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา ถือวิสาสะเปิดมันดูเพื่อหาข้อมูลเจ้าของห้อง ‘เบญญฎา กิตติพิพัฒน์พันธ์’ “เบลล่า” นักเขียนสาวเผลอเรียกชื่อเล่นของเจ้าของบัตรประชาชนออกมาอย่างลืมตัว ชื่อนี้เธอเป็นคนตั้งเองกับมือทำไมจะจำไม่ได้ แต่จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อเบลล่าคือตัวละครในนิยายที่เธอแต่งขึ้น หรือจะเป็นเรื่องบังเอิญที่มีคนชื่อนี้ แต่จะเหมือนกันแม้กระทั่งนามสกุลเลยงั้นหรือ ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้น ผู้บุกรุกมัวแต่ตกใจมองหาที่ซ่อน แต่ก็สายเกินไปเมื่อประตูถูกเปิดออกช้าๆ ก่อนที่หญิงวัยกลางคนซึ่งแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมทุกเม็ดกับกางเกงขายาวสีดำ ผมถูกรวบเก็บติดเน็ตคลุมผมสีเดียวกับกางเกงเดินเข้ามาอย่างนอบน้อม ชุดแบบนี้ไม่ผิดแน่ มันคือชุดแม่บ้านของเบลล่า นางร้ายในนิยายที่เธอเป็นคนเขียน เบลล่า เบญญฎา คือ ลูกสาวมหาเศรษฐีเจ้าของธุรกิจห้างสรรพสินค้าชื่อดังซึ่งมีสาขามากมาย หญิงสาวผู้มีรูปลักษณ์สวยสะกด ฐานะทางบ้านรวยเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ แต่เพราะการขาดแม่ตั้งแต่วัยเด็ก ประกอบกับบิดาเป็นคนเจ้าชู้ มักเปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น จึงทำให้เบลล่าเป็นเด็กขาดความอบอุ่น เสพติดเซ็กซ์ โมโหร้าย และชอบเรียกร้องความสนใจ ใช่...คาแรกเตอร์มหาโหดที่เธอยัดเยียดนิสัยสุดโต่งใส่เพื่อความสนุกสมกับนิยายแนว PWP นั่นแหละ “คะ คุณเบลล่าคะ มีคนมารออยู่ด้านล่างค่ะ” แม่บ้านรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ บ่งบอกว่าเกรงกลัวคนตรงหน้าขนาดไหน แน่สิ เบลล่าน่ะ ทั้งร้าย ทั้งเหวี่ยง ต่อหน้าเป็นคนดี ลับหลังกลับร้ายกาจจนสามารถฆ่าคนได้ เดี๋ยวนะ!!?? “เบลล่า?” นักเขียนสาวรีบมองหาเจ้าของห้องโดยรอบ แต่ไม่เจอแม้แต่เงาของใครอยู่ในห้อง มือเรียวทาบลำคอตนเองอัตโนมัติ เมื่อรับรู้ว่าเสียงที่เปล่งออกมาเปลี่ยนไป ก่อนจะสังเกตว่านิ้วที่เคยตัดเล็บสั้นและไร้การแต่งแต้ม ตอนนี้กลับมีสีเจลตกแต่งบนเล็บที่ถูกไว้ยาวตัดแต่งสวยงาม ‘เรียวเล็บแดงจิกลงบนแผ่นหลังกว้าง เมื่อเทรซิสดันส่วนแข็งแกร่งเข้าออกเป็นจังหวะหนักหน่วง’ ฉากหนึ่งในนิยายที่เธอเคยบรรยายรูปลักษณ์ของเบลล่าขณะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเทรซิสแวบเข้ามาในหัว แต่หากจำไม่ผิดสีเล็บปัจจุบันของเบลล่าในฉากจบคือสีม่วงลาเวนเดอร์ เล็บสีแดงถูกกล่าวถึงแค่ฉากเดียว คือในตอนที่เขียนบรรยายเหตุการณ์ย้อนความสัมพันธ์ลึกซึ้งครั้งแรกระหว่างเบลล่าและเทรซิส “พี่วรรณ?” นักเขียนสาวเรียกชื่อแม่บ้านที่เธอเป็นคนตั้งชื่อขึ้นมาอย่างไม่แน่ใจนัก “ค่ะ คุณเบลล่า” เสียงนอบน้อมที่ตอบกลับมา ทำเอานักเขียนสาวทรุดลงไปนั่งกับพื้น ความสับสนปะเดปะดังเข้ามาในหัวของคนตัวเล็ก นอกจากเธอจะเข้ามาอยู่ในนิยายที่ตัวเองเขียน สิ่งหนึ่งที่ไม่อยากจะยอมรับจากการกระทำของแม่บ้านนั้น ตอนนี้เธอคือเบลล่า!! แกร๊ก~ ไม่ทันที่จะได้พิสูจน์อะไรต่อ ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นการปรากฏตัวของใครบางคนที่เธอไม่รู้จักอีกเช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามมองรูปลักษณ์หน้าตาฝ่ายอย่างพิถีพิถัน ชายหนุ่มเจ้าของส่วนสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ผมสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาคมเฉี่ยวสีดำนุ่มลึกราวกับมหาสมุทรยามค่ำคืน ริมฝีปากหยักสีแดงระเรื่อ และต่างหูที่เจาะกองกันอยู่ด้านซ้ายมากมาย “ทะ ทะ เทรซิส!!” มือเรียวยกขึ้นปิดริมฝีปากตนเองด้วยความตกใจ...และตื่นเต้น ตัวละครที่เธอสร้างขึ้นจากจินตนาการ ไม่คิดเลยว่าจะยืนอยู่ตรงหน้า แถม...ดูดีได้ขนาดนี้ เทรซิสหล่อจนใจเจ็บ “ทำอะไร ทำไมยังไม่แต่งตัว?” เสียงทุ้มถามพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะโน้มตัวมองมายังเธอด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย “อะ อะ เอ่อ” “เป็นอะไร?” นักเขียนสาวหาเสียงตัวเองไม่เจอ ไม่รู้ว่าจะต้องตอบคนตัวสูงยังไง สติที่พอหลงเหลืออยู่พยายามประเมินสถานการณ์ตรงหน้าว่าเกิดในช่วงเวลาไหน “นะ นายมาหาฉันทำไม?” ปากเจ้ากรรมถามออกไปถึงเหตุผลการปรากฏตัวของเขาอย่างสิ้นคิด เทรซิสชักสีหน้าอย่างหงุดหงิดทันที ดวงตาสีนิลมีประกายขุ่นเคืองอย่างไม่ปกปิด นิ้วเรียวสวยราวกับผู้หญิงยกมือดีดเข้าที่หน้าผากมนอย่างไม่แรงนัก ก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับแม่บ้านที่ยืนอยู่ไม่ไกล “ออกไป!!” เสียงของเขาดังมาก ทั้งเธอและพี่วรรณหลับตาปี๋พร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ปัง! ทันทีที่แม่บ้านออกไปจากห้องนอน เทรซิสก็รั้งเอวบางเข้าหาตนเองก่อนจะอุ้มกระเตงคนตัวเล็กขึ้นจากพื้น ลำขายาวก้าวเดินฉับๆ มาหยุดที่เตียงนอนก่อนจะเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงเสียงดังตุ๊บ กายแกร่งสาวเท้าขึ้นทาบทับตัวเธอเอาไว้ มือหนาจัดการรวบสองข้อมือเล็กขึ้นเหนือศีรษะกักขังเธอไว้ในอ้อมกอด “เล่นลิ้นอะไรอีก เธอส่งข้อความหาฉันให้พาไปชอปปิงไม่ใช่หรือไง” น้ำเสียงจริงจังลอดไรฟันขาวออกมา อาการของคนตรงหน้าทำให้นักเขียนสาวเข้าใจได้ทันทีว่าเขากำลังโกรธ ‘เพราะนิสัยโมโหร้ายทำให้คนตัวสูงพลั้งมือกำเข้าที่ลำคอระหง เอวสอบสะบัดเข้าที่ร่องสวาทของเบลล่าหนักหน่วงเพื่อลงโทษที่เธอเข้าไประรานผู้หญิงที่ตนเองรัก’ “อึก...” ความผิดพลาดที่เธอสร้างตัวละครของพระเอกให้เป็นมาเฟียนิสัยโหดเหี้ยม ดิบเถื่อนและโมโหร้าย แล้วตอนนี้...ความร้ายกาจของเขาที่เธอสร้างขึ้น กำลังเป็นภัยต่อเธอเอง “อ๊ะ! เอ่อ...เทรซิสใจเย็นก่อนนะคะ” หญิงสาวละล่ำละลักบอกเสียงสั่น เมื่อรับรู้ว่ามือหยาบอีกข้างที่ว่างกำลังลูบไล้ต้นขาเนียนของตนเอง นักเขียนสาวยกเท้าของเบลล่าขึ้นยันที่แผงอกแกร่งเชิงห้ามปราม แต่เขากลับปัดมันทิ้งลงข้างลำตัวอย่างไม่ใส่ใจ นิ้วเรียวเลื่อนขึ้นมาหยุดบริเวณเนินสาวที่ปกปิดด้วยแพนตี้ตัวบาง ใช้เล็บกรีดกรายลูบไล้ปลุกอารมณ์ผ่านชั้นผ้าบางจนเปียกแฉะ ร่างกายของเบลล่าไม่เคยทรยศสิ่งที่เรียกว่าเซ็กซ์ แม้ตอนนี้จิตใจภายในจะไม่ใช่เบลล่า แต่ร่างกายเย้ายวนตรงหน้าคือเบลล่าหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ “อ๊ะ! ทะ เทรซิส” เสียงครางหวิวดังลอดออกมาอย่างยากควบคุม สัมผัสที่ได้รับผ่านร่างกายของเบลล่ามันทวีคูณขึ้นเป็นสิบเป็นร้อยเท่า ดวงตากลมโตฉายแววตระหนกกับการกระทำอุกอาจ นิ้วเรียวสอดใส่กดจมเข้าเข้าไปในโพรงเนื้อนุ่มทีเดียวสุดความยาว ชักงอข้อนิ้วจนเกิดความเสียวซ่านขึ้นอย่างไม่ทันเตรียมใจ “เทรซิส อ๊า~” คนข้างบนหยักยิ้มกับอาการร่านรักของคู่หมั้นสาว กลั่นแกล้งหนักขึ้นด้วยการกระตุกข้อนิ้วเข้าออกร่องสวาทชื้นแฉะหนักหน่วง “มะ ไม่ อย่าทำแบบนี้” ร่างกายซื่อตรงบิดเร่าสั่นเทิ้มกับสัมผัสดุดัน เสียงลามกจากช่วงล่างดังฟ้องอารมณ์กระสันในร่างกายไม่ปกปิด “โดนฉันเปิดซิงวันก่อน มันทำให้เธอร่านได้ขนาดนี้เลยเหรอ” นิ้วหัวแม่มือบดลงที่ปุ่มกระสันจนเจ้าของร่างกระตุกตัวถี่ๆ คนถูกรังแกกัดเม้มริมฝีปากแน่น เธอเกลียดร่างกายของเบลล่าที่ตอบรับสัมผัสของเขาราวกับสัตว์ป่า ไร้ยางอาย ต้นขาเรียวอ้าออกปล่อยให้นิ้วร้ายปรนเปรอจังหวะหนักหน่วงเข้าร่างกายไม่หยุด เผลอไผลไปกับสัมผัสเร่าร้อนที่มาเฟียหนุ่มมอบให้ รู้ตัวอีกทีหน้าอกอวบทะลักก็โผล่ออกจากชุดนอนผ้าซาตินสีดำจนหมด “อ๊ะ อ๊า ฉะ ฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลย” สติที่หลงเหลือพยายามบอกให้เขารับรู้ คาดหวังว่าเทรซิสจะเป็นคนหยุดไฟราคะนี้ลง ริมฝีปากร้อนก้มลงครอบครองยอดอกสีชมพูอ่อน ตะโปมดูดมูมมามจะเกิดเสียงลามกดังทั่วห้อง ไม่กี่นาทีต่อมาเสื้อผ้าที่ติดกายของมาเฟียหนุ่มก็ถูกถอดออกจนหมด มือหนาชักรูดอาวุธเตรียมพร้อมรบ ก่อนจะกลับมาทาบทับเรือนร่างขาวโพลนของคู่หมั้นสาวอีกครั้ง “ขะ ขอเบลล์ไปอาบน้ำก่อนได้ไหมคะ?” เธอเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อเจ้าของร่างอย่างกระอักกระอ่วนใจ พยายามหยัดกายลุกขึ้นนั่งพร้อมคลานหนีเข้าห้องน้ำ แต่กลับถูกคนตัวโตใช้มือหยาบขยุ้มเรือนผมไว้จนหน้าเชิด “อ๊ะ!” ใบหน้าหวานเชิดขึ้นตามแรงมือของเขา ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดกับการกระทำนั้น แต่กลับมีอารมณ์ร่วมกับความดิบเถื่อนที่ถูกกระทำ เธอหลีกหนีเงื่อนไขที่ตนเองเป็นคนสร้างมันขึ้นมาไม่ได้ เรื่องที่ว่าตัวของเบลล่าหลงใหลการมีสัมพันธ์ลึกซึ้งรุนแรงจากเทรซิส ทั้งคู่ปรนเปรอกันด้วยความเร่าร้อนหลายปี กระทั่งมาเฟียหนุ่มได้รู้จักกับอลิซ นางเอกของเรื่อง ฝ่ามือแกร่งดันไหล่ของเธอราบกับเตียงในท่าคลานเข่า ใช้มือชักรูดท่อนเอ็นใหญ่ในมือจนน้ำใสไหลออกจากปลายหัวหยัก “วันนี้เธอแม่งดื้อชิบ อ่า..” เสียงแหบพร่าดังเล็ดลอดมา จัดการดันต้นขาสวยให้กางออกอำนวยความสะดวกตนเอง ___________ PWP อาจย่อมาจาก Plot, what plot?, Point, what point?, หรือPorn without plot เป็นนิยายที่ไม่เน้นเนื้อหาสาระ เน้นจัดฉากให้เกิดการร่วมรักเพื่อความฟินเท่านั้น