CHAPTER 5 | เลี้ยงดู

รถยุโปคันหรูถูกขับออกจากร้านอาหารเพื่อกลับไปส่งเธอที่คฤหาสน์ ตลอดเวลาที่อยู่บนรถเทรซิสเอาแต่จ้องมองที่ไอแพดตรวจงานโดยไม่เอ่ยอะไรออกมา ทำเอาแม่สื่อที่นั่งอยู่ข้างๆ นั่งบิดตัวคิดไม่ตก ไม่รู้จะเริ่มต้นคำถามอย่างไร “จะพูดอะไรก็พูด” เสียงทุ้มดังขึ้นโดยที่สายตายังไม่ได้ละจากหน้าจอ “อลิซ...สวยไหม?” ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นหลังจากถามคนตรงหน้า มือทั้งสองข้างกุมประสานกันวางบนตักอย่างลุ้นคำตอบ คิ้วหนาเลิกขึ้นเมื่อได้ยินคำถามประหลาดจากคู่หมั้นสาว พับจอไอแพดวางลงข้างลำตัว ก่อนจะรั้งเอวสวยขึ้นมานั่งที่ตักอย่างไม่ทันตั้งตัว “ถามทำไม?” นิ้วชี้เรียวของเขาตีกลีบปากอวบอิ่มเหมือนกับจับผิดเด็กดื้อได้ ริมฝีปากหยักค่อยๆ ยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน “จะหาเมียน้อยให้ฉันเหรอ?” “มะ ไม่ใช่ ก็เผื่อชอบไง” คนตัวเล็กพูดได้ไม่เต็มปากว่าถ้าชอบก็รีบไปจีบ เนื่องจากตนเองก็ยังอยู่ในร่างของคู่หมั้นของเขา ใครได้ฟังคงรู้สึกว่าเบลล่าพิลึก “มองฉันเป็นคนเหี้ยหรือไง มีคู่หมั้นอยู่แล้วจะไปสนใจใครได้อีก” คำตอบที่ได้ยินพร้อมกับดวงตาคมของเทรซิสที่สื่อออกมาเวลาจริงจังทำให้เธอไม่กล้าถามอะไรต่อ จึงพยักหน้าแล้วนั่งเงียบๆ ต่อไป ทั้งที่ในใจเกิดความสงสัยไม่น้อย ทำไมเทรซิสที่ตอนนั้นตกหลุมรักอลิซตั้งแต่แรกเจอ มิหนำซ้ำกลับเฉยเมยไม่รู้สึกอะไรได้ขนาดนี้ สถานที่ซึ่งทั้งสองได้เจอกันครั้งแรกคือร้านแห่งนี้ไม่ผิดแน่ แต่เป็นอีกหนึ่งปีหลังจากนี้ ถูกสถานที่ แต่อาจจะผิดที่เวลา เธอทำไทม์มิ่งนิยายเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า? เอี๊ยด!! รถยนต์ที่นั่งอยู่จะเบรกฉับพลัน ทำเอาคนตัวเล็กซึ่งกำลังนั่งใจลอยคิดถึงความผิดพลาดของตนเองวันนี้ถลาเกือบจะล้มไปด้านหน้า โชคดีที่เทรซิสรั้งตัวเธอเข้ามากอดแนบอกเอาไว้ จึงไม่พุ่งตกลงจากตักแกร่ง “ไอ้เวร ขับรถอะไรของมึง!” มาเฟียหนุ่มสบถคำหยาบออกมา เมื่อรถที่ขับมาด้วยความเร็วคงที่หักเลี้ยวลงข้างทางแล้วเบรกสุดแรง “ขอโทษครับนาย ผมเห็นลูกแมวมันนอนเจ็บอยู่กลางถนน” มือซ้ายหนุ่มพูดจบก็ผลุนผลันลงจากรถไป เติร์ดหายไปจากรถชั่วครู่ ก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมกับลูกแมวสีเทามีลวดลายในมือ นักเขียนสาวมองแมวเด็กนอนหายใจรวยระรินในอุ้งมือของลูกน้องมาเฟียพร้อมกับสบถในใจออกมา “เอาแมวมาให้เบลล์แล้วรีบไปคลินิกที่ใกล้ที่สุด” เธอออกปากสั่งเติร์ดอย่างลืมตัว เธอรีบรับแมวมานอนบนตักตนเองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คลินิกสัตว์แห่งหนึ่ง “กระดูกขาหลังหักนะคะ คงต้องอยู่รักษาตัวดูอาการที่คลินิกประมาณสองสัปดาห์” สัตวแพทย์หญิงแจ้งอาการลูกแมวที่นอนหลับในกรง ก่อนจะเดินแยกเพื่อไปจดบันทึกการให้ยา เบลล่ามองเจ้าเหมียวในกรงอย่างวิตก หลังจากที่เห็นผลเลือดของมันก็นึกอะไรบางอย่างออกมาได้ มือเรียวยกขึ้นคลึงขมับตนเองอย่างด้วยความกังวล “มันไม่เป็นไรแล้วเบลล์” เทรซิสกระตุกแขนคู่หมั้นสาวให้หันมา พร้อมกับสวมกอดเธอไว้เป็นการปลอบโยน เธอไม่ได้ห่วงแมวสักหน่อย เธอรู้อยู่แล้วว่าลูกแมวตัวนี้จะปลอดภัย แต่ที่กำลังเครียดอยู่ก็คือ แมวตัวนี้ควรจะเป็นอลิซที่มาเจอ ไม่ใช่พวกเธอ ผลเลือดที่บ่งบอกว่าเป็นแมวพันธุ์ผสมระหว่างแมวจรและอเมริกันช็อตแฮร์ ลวดลายสีเทาเข้ม ดวงตาสีอำพันเหมือนสีของบรั่นดีที่เทรซิสชอบดื่ม และพบมันนอนเจ็บบนเส้นทางไปร้านอาหารที่อลิซทำงานอยู่ แมวตัวนี้ควรจะเป็นแมวที่อลิซช่วยเหลือ แล้วเติบโตมาเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างเทรซิสและอลิซ แต่เติร์ดดันขับรถมาเจอมันเข้าเสียก่อน “แล้วเราจะทำยังไงกับแมวนี้ต่อ” ในเมื่อเรื่องมันบานปลายมาถึงขนาดนี้ ทางออกที่ดีที่สุดก็คงต้องหาคนเลี้ยงดูแมวตัวนี้ต่อ ที่คฤหาสน์ของเธอเลี้ยงไม่ได้แน่นอน เพราะพ่อของเบลล่าแพ้ขนสัตว์รุนแรง การนำสัตว์เลี้ยงเข้าบ้านรังแต่จะมีเรื่องให้ทะเลาะกันเพิ่มเสียเปล่า “ให้ไอ้เติร์ดเอาไปเลี้ยง” มาเฟียหนุ่มโยนภาระให้ลูกน้องทันที “คอนโดผมเลี้ยงแมวไม่ได้” เติร์ดส่ายหน้า โบกมือปฏิเสธคำสั่งเจ้านายแทบอย่างรวดเร็วเช่นกัน “งั้นก็เหลือแต่เทรซิสแล้วล่ะ เพราะป๊าแพ้ขนสัตว์ เบลล์พากลับบ้านไม่ได้” “ไม่เอา ไม่ชอบแมว” ใบหน้าหล่อส่ายหน้าปฏิเสธจริงจัง หลุบสายตามองแมวเด็กที่นอนอยู่ในกรงเล็กน้อย “รักษาเสร็จก็เอาไปปล่อยที่เดิม” คนตัวเล็กถลึงตาใส่คำพูดใจร้าย ก่อนจะฟาดมือลงกับแผงอกแกร่งเป็นการทำโทษ “นิสัยไม่ดี” “อยากเลี้ยงก็เลี้ยงเอง กลับได้แล้ว” แรงที่มีมากกว่ากระตุกแขนเรียวให้เดินออกจากคลินิกด้วยกัน คนตัวเล็กหน้ามุ่ยไม่สบอารมณ์กับวิธีการแก้ปัญหาของเขา ความจริงก็ความผิดเธอเองที่ไม่ได้เขียนให้เขาเป็นพวกรักสัตว์ เออ เธอผิด!! “หยุดทำหน้าเหมือนตูด มันไม่ได้ทำให้ฉันใจอ่อน” คำพูดหยาบคายออกมาจากปากคนนั่งเบาะหลังคนขับด้วยกันพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หางตาของเธอมองอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อย ไม่อยากสนทนากับพวกแล้งน้ำใจ สาธุ ขอให้ตำรวจจับตอนส่งของ! “เบลล์~ อย่าทำตัวเป็นเด็กๆ” เสียงทุ้มเรียกเธอพร้อมกับใช้มือจับหัวไหล่มนให้หันกลับไปคุยกัน แต่นั่นแหละเธอออกแรงสะบัดสะบิ้ง ในเมื่อไม่ช่วยไอ้แมวเด็กก็อย่าหวังว่าเธอจะยอมเป็นเด็กดีเชื่อฟังเขา “เบลล์” พอพูดดีด้วยแล้วเธอไม่สนใจ น้ำเสียงของเทรซิสก็เข้มขึ้นอย่างพยายามวางอำนาจใส่ แต่เธอต้องใจแข็ง เธอหงอไม่ได้ เขาเป็นบ้าเหรอ ถึงกล้าพูดว่าจะเอาแมวอายุไม่ถึงเดือนกลับไปปล่อยริมถนน “เออ! เลี้ยงก็เลี้ยงวะ!!” สิ้นประโยคยอมจำนนต่ออาการรั้นของคู่หมั้นสาว มาเฟียหนุ่มก็ยังมิวายสบถคำหยาบออกมาอีกหลายคำ แต่หญิงสาวเลือกที่จะปล่อยผ่าน เพราะยังไงตอนนี้แมวเด็กก็มีที่ซุกหัวนอนเรียบร้อย “แต่แค่ให้มันอยู่ในเพนท์เฮาส์นะ หาข้าวหาน้ำกินเองละกัน” “บ้าหรือไง แมวเด็กมันจะหาข้าวกินเองได้ยังไง?” “งั้นแม่พระอย่างเธอก็ทำสิ ช่วยกันทำก็มาช่วยกันรับผิดชอบ” ดวงตาคมตวัดมองเขาฉับ เมื่อกี้เขาพูดเหมือนมันเป็นลูกที่เธอกับเขาผลิตขึ้นมาลืมตาดูโลก เออ เธอผิดอีกก็ได้ ก็เป็นคนสร้างให้เขาเป็นแบบนี้เองนี่หว่า แล้วไอ้นิสัยแบบนี้เสือกขายดีในหมวดอีโรติกด้วยนะ หัวจะปวด พระเอกที่เขียนเอาไว้มีพวกธงเขียวนับสิบคน แต่ดันทะลุมิติมาอยู่ในนิยายที่มีไอ้บ้านี่เป็นพระเอก เหน่ย! “กำลังด่ากันในใจป่ะ?” “บะ บ้า~ เทรซิสอุตส่าห์ช่วยเจ้าเหมียวเอาบุญ เบลล์จะคิดแบบนั้นทำไม” เธอรีบประจบประแจงเขาทันที ฉีกยิ้มหวานจนตาเป็นสระอิแล้วเอนศีรษะซบไหล่แกร่งเอาไว้ “งั้นก็แวะไปซื้อของใช้ให้มัน แล้วค่อยกลับเพนท์เฮาส์” ว้าว...คงมีแต่ความใจป๋าเนี่ยแหละที่เป็นส่วนดี ที่เธอรู้สึกว่าไม่ได้คิดผิดที่ใส่ลงไป ใบหน้าเล็กพยักหน้าตอบตกลง ไม่สนใจใบหน้าหล่อเหลาที่เป็นฝ่ายหงิกงอแทนตนเองเรียบร้อย หลังจากชอปปิงหาของแต่งห้องต้อนรับลูกแมวอายุไม่ถึงเดือนเรียบร้อย เธอก็ทำท่าจะขอแยกกลับบ้าน แต่เทรซิสกลับบังคับให้เธอมาอยู่รอร้านขายอุปกรณ์สัตว์นำมาส่งที่เพนท์เฮาส์ด้วยกันด้วยเหตุผลง่ายๆ ‘ไม่อยู่ก็จะเอาไปทิ้งถังขยะให้หมด แล้วไอ้แมวนั่นก็เตรียมไปอยู่วัดได้เลย’ สันดานหยาบสมกับเป็นมาเฟียจริงๆ “แล้วจะให้แมวอยู่ห้องไหน?” เธอเดินสำรวจรอบห้องเขา กลัวว่าเทรซิสจะให้แมวอยู่ในที่แปลกๆ จนทำให้มันตายก่อนจะได้ทำหมัน “ส้วม” “เอาดีๆ ดิ๊” “จะเอาดีๆ ก็ห้องนั้น” นิ้วเรียวของเจ้าของห้องชี้ไปยังประตูซึ่งถูกปิดเอาไว้ ร่างสูงเดินนำไปเปิดประตูพยักเพยิดให้คนตัวเล็กเข้าไปในห้อง “จะเข้าหรือเปล่า” “อะ อืม” เธอเดินเข้าไปข้างในเป็นคนแรก แต่แล้วก็ต้องแปลกใจเพราะมันคือห้องนอนที่มีร่องรอยการใช้งานเป็นประจำ เตียงซูเปอร์คิงไซซ์สีเข้มวางบนพื้นพรมสีเทาไร้ฐานเตียง ห้องนอนสไตล์ลอฟท์ดิบเถื่อนตามแบบฉบับผู้ชายทำให้รู้ได้ทันทีว่านี่คือห้องนอนของเขา กริ๊ก! เสียงลงกลอนทำเอาร่างบางหันขวับด้วยความตกใจ เทรซิสยืนกอดอกจังก้าขวางประตูเอาไว้ไม่ให้เธอไปไหนได้ “อะ อะไร” “จะให้เอาดีๆ ไม่ใช่เหรอ?”