CHAPTER 10 | เราตลอดไป (END)

“หม่ามี้~” เสียงของลูกปลุกเธอให้หลุดจากภวังค์เรื่องราวในความทรงจำ เบลล่าหลุบตามองลูกสาวตัวน้อยที่ยังกอดหนังสือนิทานของตนเองแน่น ในมือของลูกมีนิทานชื่อดังที่เล่าถึงเรื่องราวเด็กหญิงตัวน้อยที่อาศัยอยู่กับมารดาในป่าใหญ่ กระทั่งวันหนึ่งมารดาของเธอสั่งให้เอาของไปเยี่ยมคุณยาย ซึ่งอยู่อีกหมู่บ้าน “ทาร่าอยากฟังเรื่องนี้อีกแล้วเหรอคะ?” มือเรียวรับหนังสือนิทานจากมือลูกสาวมาถือในมือเตรียมพร้อม “ทะ ทาร่าอยากฟังตอนจุนหมาป่าถูกผ่าพุง” “น่าสงสารจะตาย” “ก็จุนหมาป่าจะกินหนูน้อย” “แต่ทาร่าเข้าใจใช่ไหมคะ ว่ามันเป็นแค่นิทาน ห้ามน้องทาร่าทำแบบนี้กับหมาแมวที่ไหน” “อื้อ! ทาร่าจะไม่ทำเท็ดดี้” นิ้วป้อมๆ สามนิ้วชูขึ้นอย่างให้คำมั่นพร้อมกับตาแป๋วแหววจริงจัง เท็ดดี้ที่ว่าคือแมวที่เธอและเทรซิสเก็บมาเลี้ยงวันนั้น เธอให้ชื่อมันว่าเท็ดดี้ตามที่เคยอยู่กับอลิซ คุณแม่คนสวยเริ่มเล่านิทานเรื่องโปรดให้ลูกสาวตัวน้อยฟัง แต่ยังไม่ถึงฉากหมาป่าออกมาด้วยซ้ำ เสียงประตูห้องนอนลูกก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงกำยำของสามีหนุ่ม “ปะป๊า~!” ลูกทิ้งเธอกับนิทานทันที กระโดดลงจากเตียงวิ่งเข้าไปหาผู้เป็นพ่อซึ่งกำลังย่อตัวรอรับอยู่หน้าห้อง “ทาร่า หม่ามี้บอกว่าอย่ากระโดดไงคะ คราวก่อนลูกหัวโนไปครั้งหนึ่งแล้วนะ” เบลล่าเดินตามมาดุลูกสาวจอมซนเสียงเครียด ก่อนที่จะเงียบลง เมื่อเห็นสายตาปรามของสามี ให้ท้ายกันเข้าไป! “ทาร่ารีบเพราะคิดถึงปะป๊าเนอะ ^^” “ช่าย~” ยัยตัวแสบพยักหน้าหงึกหงักรับคำอย่างรู้งาน สองแขนอ้วนกอดคอของบิดาเป็นการหาพรรคหาพวก “ปะป๊าก็คิดถึงทาร่ากับหม่ามี้ครับ” “คิกๆ” “แต่ปะป๊าค่อยๆ ขับรถกลับบ้านอย่างใจเย็น เพราะกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ จนไม่ได้กลับมาเจอทาร่ากับหม่ามี้นะ” ฟังถึงตรงนี้ ใบหน้าเล็กที่กำลังยิ้มกริ่มได้ใจก็ค่อยๆ เจื่อนลง ก่อนจะโผเข้ากอดบิดาร้องไห้สะอึกสะอื้น “ฮึกๆ ฮือ~ ปะป๊าขา ทาร่าจะไม่ดื้อ ปะป๊าอย่าเป็นอะไรนะคะ ฮึก ฮือ~” เสียงร้องไห้ของลูกดังขึ้นอย่างน่าสงสาร “ทาร่าจะไม่กระโดดลงจากเตียงแล้ว กลัวไม่ได้เจอหน้าปะป๊ากับหม่ามี้” “เก่งมากครับ ไม่ต้องร้องนะ ปะป๊าไม่ได้เป็นอะไร” เขาอุ้มลูกกลับมานอนบนเตียงอย่างมืออาชีพ ยื่นมือมารับหนังสือนิทานในมือของเธอ ก่อนจะเป็นฝ่ายเริ่มเล่าให้ลูกฟังช้าๆ กระทั่งดวงตากลมโตปิดสนิท “แกล้งลูก” ภรรยาสาวกำกำปั้นหลวมๆ ชกอกสามีลงโทษที่ทำลูกร้องไห้ “ทาร่าเหมือนฉัน” แขนแกร่งสวมกอดเอวคอดไว้หลวมๆ เธอที่เป็นภรรยาและไม่ต่างจากเพื่อน ก่อนจะพากันออกมาจากห้องนอนของลูก “เหมือนนาย? น้อยๆ หน่อยเทรซิส ฉันอุ้มท้องเขามาเก้าเดือนจะเหมือนนายได้ยังไง?” ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เบลล่ารู้ดีว่าหน้าตาลูกสาวเหมือนพ่อขนาดย่อส่วน สิ่งเดียวที่ลูกได้จากเธอก็มีแค่เพศสภาพเท่านั้น “ฉันแค่จะบอกว่าลูกเป็นพวกที่ต้องศูนย์เสียอะไรบางอย่างก่อนถึงจะเห็นความสำคัญ...แบบฉัน” ประตูห้องนอนใหญ่ภายในเพนท์เฮาส์ถูกเปิดออก ก่อนที่สามีหนุ่มจะดันร่างบางให้เข้าไปก่อน “นายศูนย์เสียอะไร?” เธอเอียงคอถามอย่างไม่เข้าใจ “ในวันที่เธอเริ่มเปลี่ยนไป สิ่งหนึ่งที่มันหายไปจากแววตาของเธอและทำให้ฉันใจหายทุกครั้งที่นึกถึงวันนั้นคืออะไรรู้ไหม?” “อะไร?” “ความรัก ณ วันที่ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องของเธอ สิ่งแรกที่ฉันรับรู้ได้คือเธอไม่รักฉันแล้ว” ทั้งคู่ล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยกัน ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างขยับเข้าหากันโดยไม่ต้องบอกกล่าว “แล้วตอนนี้ล่ะ นายคิดว่านายได้มันคืนมาหรือยัง?” “แน่นอน ถ้าฉันไม่ได้มันคืนมา ทาร่าคงไม่เกิด” คำพูดแสนมั่นใจทำให้คนตัวเล็กยู่หน้าใส่ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนเปลี่ยนเป็นความตกใจเมื่อมือหนาจับมือของเธอขึ้นมาแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตตนเอง “นะ นี่...” “ทำหน้าที่คุณแม่เสร็จแล้ว ก็ยังเหลือหน้าที่ภรรยานะครับ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แสดงออกมาผ่านใบหน้าหล่อ พร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจ ก่อนที่คำพูดขอมาเฟียหนุ่มจะทำให้อดีตนางร้ายอย่างเธอหน้าแดงด้วยความอาย “ทาร่าบอกว่าอยากมีน้อง” “ตะ ตอนไหน! ลูกไม่เคยบอกฉัน” “เข้าไปอาบน้ำด้วยกัน เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง” สองแขนแกร่งค่อยๆ สอดเข้าไปใต้ข้อพับขาอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว ปลายทางคือห้องน้ำใต้ฝักบัว จนแล้วจนรอดเบลล่าก็ไม่รู้ว่าลูกพูดตอนไหน เพราะพ่อของลูกขยันทำน้องให้ลูกสาว จนเธอไม่มีโอกาสได้พูดอะไรเลยสักคำ -THE END-