เธอต้องรับผิดชอบ

@หลังอาคารเรียน บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบแตกต่างจากความวุ่นวายในโรงอาหารก่อนหน้านี้ แสงแดดยามบ่ายอ่อน ๆ สาดส่องผ่านต้นไม้ปลิวไหวเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าหวานของคนตัวเล็กที่เดินตามหลังมาด้วยท่าทีไม่เต็มใจนั้นดูขมวดคิ้วบูดบึ้งชัดเจน ความโกรธลอยเด่นอยู่บนใบหน้า ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างไม่พอใจ มือเล็กกำแน่นข้างลำตัวจนเส้นเลือดปูดขึ้นเล็กน้อย "มันเป็นใคร ?? "มันที่พี่พูดถึงคือใคร.. เสียงของเธอแฝงด้วยความร้อนรุ่ม ผสมกับความอึดอัดที่พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ปะทุออกมาเต็มที่ สายตาจับจ้องมาที่สายฟ้าด้วยความตั้งคำถามและความไม่ไว้วางใจ "ก็ไอ้ผู้ชายหน้าหม้อที่บอกจะเลี้ยงข้าวเธอคนนั้นไง ตอบพี่มาว่ามันเป็นใคร.. "เขาจะเป็นใคร..แล้วพี่เกี่ยวอะไรด้วย และอีกอย่างพี่ไปพูดแบบนั้นกับเขา มันเสียมารยาทนะรู้ไหม ใบหน้าของสายฟ้าแข็งกร้าวขึ้น รอยยิ้มมุมปากที่มักจะปรากฏหายไป เหลือเพียงสายตาเย็นชาและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เป