เช้าวันต่อมา...
"อื้ออออ เอ๊ะ..." ภูพิงค์ขยับตัวและลืมตาขึ้นมาก็ขมวดคิ้ว เพราะห้องนี้ไม่ใช่ห้องนอนของเธอ และตอนนี้ยังมีใครบางคนนอนกอดเธออยู่ด้วย
ภูพิงค์ค่อย ๆ ไล่สายตามองก็เห็นแผ่นดินนอนอยู่โดยที่เธอกำลังนอนอยู่บนของตัวเขา
'ทำไมพี่ดินหล่อจัง เฮ้ย !! มันใช่เวลามาชมผู้ชายหล่อมั้ยยัยพิ้งค์ เธอต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดสิ ยัยบ้า !!'
ภูพิงค์ที่นอนมองหน้าที่ไม่มีแว่นตาของแผ่นดินก็คิดไปเรื่อย ก่อนจะดึงสติของตัวเองกลับมา เธอค่อย ๆ ยกแขนอีกคนออกเบา ๆ และขยับตัวลุกจากเตียง
"อื้อออ อ๊ะ" เสียงของภูพิงค์ครางออกมาเบา ๆ เพราะเธอเจ็บบริเวณตรงกลางหว่างขามาก เรี่ยวแรงก็แทบจะไม่มี แต่ก็ต้องกลั้นใจหาเสื้อผ้ามาใส่ และหยิบของต่าง ๆ ของตัวเองมาถือไว้ เพราะเธอจะต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนที่แผ่นดินจะตื่น
ภูพิงค์ค่อย ๆ เดินลงมาข้างล่างอย่างทุลักทุเล เพราะมันเจ็บมาก ยังดีที่ไม่มีใครมาเห็นท
