"พี่ดินเห็นพิ้งค์โง่มากเหรอคะ สนุกมั้ยคะ ที่โกหกหลอกลวงกันแบบนี้" ภูพิงค์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายคนจะร้องไห้
"นี่มันเรื่องอะไรกัน ใครก็ได้ตอบพี่หน่อย ดิน พิ้งค์" แหวนถามทั้งสองคนเพื่อเอาคำตอบ แต่สองคนนั้นก็ไม่ตอบเอาแต่ยืนมองหน้ากัน
"เอ่อ คุณแหวน นั่นแผ่นดิน ลูกชายของผมเอง" เป็นธนพลที่เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นสายตาของแหวนส่งมาเหมือนขอคำตอบ
"ดินนี่นะเป็นลูกชายของท่านประธาน" แหวนทวนคำพูดของธนพลอย่างไม่อยากจะเชื่อ
"ขออนุญาตนะคะ พิ้งค์ขอตัวกลับก่อนค่ะ สวัสดีค่ะ" แม้ว่าจะโกรธแค่ไหน แต่ภูพิงค์ก็ยึดมั่นในมารยาทจึงเอ่ยขอตัวพร้อมกับยกมือไหว้
"ให้พี่ไปส่งนะครับ" แผ่นดินจับมือภูพิงค์ไว้อีกครั้ง
"ไม่จำเป็นค่ะ ปล่อย..." ภูพิงค์พูดจบก็สะบัดมือออกจากมือหนาของแผ่นดินทันที ก่อนจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกไปจากโรงแรม
"เดี๋ยวน้องพิ้งค์ รอพี่ด้วย" แผ่นดินร้องตามหญิงสาวและกำลังจะวิ่งตามไป แต่ธนพลเรียกไว้เสี
