สองอาทิตย์ต่อมา...
และแล้วก็ถึงวันทำงานวันสุดท้ายของภูพิงค์ที่บริษัทนี้และการทำงานในแผนกประชาสัมพันธ์ของแผ่นดิน
ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา แม้ว่าแผ่นดินจะพยายามง้อยังไงภูพิงค์ก็ยังไม่ใจอ่อน เธอยังพูดกับเขาอย่างห่างเหินในฐานะเพื่อนร่วมงาน และสรรพนามที่ใช้ก็มีแต่คำว่าดิฉันกับคุณแผ่นดิน และเธอยังไม่ยอมรับสายเขา ไม่อ่านข้อความ และทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนอยู่เหมือนเดิม
แผ่นดินก็ไม่ละความพยายาม เขาขับรถไปจอดเฝ้าที่หน้าบ้านของภูพิงค์แทบทุกคืน ถือคติ ไม่เห็นหน้าสาวเจ้า เห็นหลังคาบ้านก็ยังดี และเขาจะขับรถกลับก็ต่อเมื่อไฟในห้องนอนของภูพิงค์ดับลง ทั้งที่ใจจริงอยากนอนเฝ้าทั้งคืน แต่กลัวมีคนมาสงสัยว่าเขาเป็นโจร
วันนี้แผ่นดินมีสีหน้ายิ่งกว่าหมาหงอย เพราะตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาแม้ว่าจะไม่ได้พูดคุยกัน แต่ก็ยังเห็นหน้าและได้ยินเสียงภูพิงค์พูดคุยกับคนอื่นอยู่บ้าง แต่พรุ่งนี้เธอจะไม่มาทำงานแล้ว ทำให้เขายิ่งใจไ
