หญิงสาวปริศนา

วันรุ่งขึ้น ณ ไร่ภูผา หมอเหนือกำลังตรวจดูอาการของหญิงสาวคนที่ภูผาพามาเมื่อคืน ซึ่งตอนนี้เธอยังคงไม่ได้สติ " ยังไม่ฟื้นอีกเหรอคะพี่เหนือ " เฌอเอมที่เดินลงมาเตรียมอุปกรณ์การแพทย์ให้หมอเหนือ " ยังเลย คงจะเพลียมาก ยังไงเอมช่วยเตรียมอาหารอ่อนๆสำหรับคนป่วยให้หน่อยนะ เผื่อตื่นมาจะได้ทานเลย " " ได้ค่ะ " เฌอเอมจัดการเข้าครัวเตรียมข้าวต้มหมูสับ ในขณะที่ทิศเหนือเปลี่ยนน้ำเกลือขวดใหม่ ด้านภูผา เขาตื่นมาประมาณ 10 โมง เพราะเมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็กินเวลาเกือบตี 2 ช่วงสายๆภูผาจึงจะออกไปดูความเรียบร้อยด้วยตัวเอง บางวันก็ไปตรวจดูที่คาเฟ่ แต่ส่วนใหญ่ เขาจะอยู่ที่โรงบ่มไวน์มากกว่า เพราะทุกขั้นตอนในการบ่มไวน์ รวมทั้งอุณหภูมิสำคัญมาก จำเป็นต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิดสม่ำเสมอ บางวันก็ออกไปส่งไวน์ด้วยตัวเอง วันนี้ก็เช่นกันภูผามีนัดส่งไวน์ช่วงบ่าย เป็นเศรษฐีนี ที่ถูกตาต้องใจในความหล่อคมเข้มของภูผา จึงคอมแพลนว่าภูผาต้องเป็นคนไปส่งด้วยตัวเองเท่านั้น ซึ่งไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา ภูผาตื่นมาอาบน้ำแต่งตัว ทานอาหารเช้าที่แม่บ้านทำไว้ให้ จากนั้นออกไปดูความเรียบร้อยของคนงานในไร่ คนงานในไร่จะออกทำงานกันตั้งแต่เช้า โดยเขาไว้ใจให้จอม ซึ่งเป็นหัวหน้าคนงานในไร่คอยดูแล " เรียบร้อยดีมั้ยจอม " " เรียบร้อยดีครับนายหัว " " ขนของขึ้นรถรึยัง " " เรียบร้อยแล้วครับนายหัวผมให้เด็กติดรถไป 2 คนครับ " " อืม ดีมาก ที่เหลือฝากด้วยล่ะ ฉันจะรีบมา " " ครับผม " จอมทำท่าตะเบ๊ะให้ลูกพี่เหมือนเล่นด้วย ซึ่งภูผาก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่เดินมาตบบ่าแล้วเดินไปขึ้นรถ ที่ตอนนี้มีสินค้าอยู่เต็มกะบะ และขับออกไปทันที วันนี้ภูผาไปส่งไวน์ที่ผับแห่งหนึ่ง ซึ่งเจ้าของผับ เป็นสาวสวยหุ่นเซ็กซี่นางหนึ่ง ระยะทางจากไร่สู่เมือง ค่อนข้างไกลหลายสิบกิโล ใช้เวลาขับรถประมาณ 1 ชั่วโมง " คุณเชอรี่เชิญคุณขึ้นไปด้านบนครับ " เด็กหนุ่มซึ่งน่าจะเป็นพนักงานในผับ เดินมาบอกเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา พร้อมกับนำหน้าเขาไปที่ห้องทำงานเจ้านายสาวคนสวย " เชิญครับ " เด็กหนุ่มคนนั้นส่งเขาแค่หน้าห้องจากนั้นจึงเดินลงมา ภูผาจึงเคาะประตู " คุณเชอรี่ครับ ผมภูผาครับ " " เชิญค่ะ " เสียงหวานดังเล็ดลอดออกมา แต่ภูผายังไม่เห็นเจ้าของเสียง แต่ดูแล้วน่าจะอยู่หลังโต๊ะทำงาน มีเก้าอี้หันหลังอยู่ เขารู้แล้วว่าเจ้าของเสียงน่าจะนั่งอยู่ด้านหลังนั่น เพียงไม่นานเก้าอี้นั้นก็หันมา ปรากฏร่างสาวสวย หุ่นเซ็กซี่ ใส่สายเดี่ยวสีแดงเพลิงโชว์ร่องอกขาวเนียนละเอียด ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยสีสรรค์ฉูดฉาด ผมดัดลอนใหญ่สีทองสว่าง " ขอโทษนะคะที่ต้องให้คุณขึ้นมา เชิญนั่งก่อนสิคะ " ภูผานั่งลงที่โซฟารับแขก " คือฉันอยากจะเพิ่มออเดอร์น่ะค่ะ และจะจ่ายล่วงหน้าให้คุณด้วย " สายตาสาวสวยบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังต้องการอะไรจากเขา ร่างนั้นยืนขึ้น เธอใส่กระโปรงสั้นเสมอหู เผยให้เห็นต้นขาขาวเนียนละเอียด เธอหยิบแฟ้มออกมาจากนั้นขาเรียวค่อยๆก้าวออกจากหลังโต๊ะทำงาน เดินนวยนาดมาหาเขาอย่างเชื่องช้า เหมือนอยากจะอวดหุ่นสวยๆของเธอ " ไม่มีปัญหาครับ เดี๋ยวผมจัดการให้เลย เรื่องเงินผมไว้ใจ ผมมารับวันส่งของก็ได้ครับ " ร่างสวยเดินมานั่งลงข้างๆภูผา หยิบแฟ้มวางตรงหน้า ก้มลงโชว์ร่องอกให้เขาเห็นเต็มตา แต่ภูผากลับไม่สนใจ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าไร้อารมณ์และความรู้สึก " ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ พอดีมีนัดส่งไวน์อีกที่เดี๋ยวไม่ทัน " ภูผาเดินออกไปโดยไม่ได้สนใจร่างสวยที่พยายามจะเข้าหานั้น ทำเอาเชอรี่มองตามอย่างหัวเสีย ภูผาเดินมาขึ้นรถ ถอนหายใจอย่างโล่งอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเจอลูกค้าให้ท่าแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเขาผิดเพศนะ แต่แฟนเก่าเขาก็สวยระดับนางแบบ หุ่นดีแบบนี้แหละ มั่นใจในตัวเอง และขี้อ้อน แต่เขาเริ่มเกลียดผู้หญิงแบบนี้ตั้งแต่ถูกทรยศ ภูผาไม่เคยสนใจผู้หญิงแบบนี้อีกเลย เขากลายเป็นคนด้านชา และเย็นชากับผู้หญิงทุกคน ภูผาขับรถกลับไร่ในทันที ไอ้ที่บอกมีส่งไวน์อีกที่น่ะ เรื่องโกหก มันก็แค่ข้ออ้างเพื่อหลีกเลี่ยงสถานะการณ์แบบนี้ และมันก็ใช้ได้ผลทุกครั้ง ......... ด้านหมอทิศเหนือ ทำการตรวจวัดความดันและอุณหภูมิของหญิงสาวปริศนาทุกช่วงเวลา ตอนนี้ หญิงสาวก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น จนเฌอเอมรู้สึกไม่ค่อยดี " พี่เหนือคะ เค้าไม่เป็นอะไรแน่นะคะ ทำไมหลับไปนานขนาดนี้ " " แสดงว่าร่างกายอ่อนเพลียมาก อาจจะด้วยความเครียดที่สั่งสม หรือการขาดสารอาหารบางอย่าง เพราะดูจากสภาพก็น่าจะเป็นไปได้ว่าอาจจะขาดสารอาหาร " " น่าสงสารนะคะ ไม่รู้ชีวิตต้องเจออะไรมาถึงต้องมาเป็นแบบนี้ " เฌอเอมมองร่างบางที่นอนอยู่อย่างนึกสงสาร " เดี๋ยวรอให้ฟื้นก็รู้เอง แล้วนี่ไอ้ภูกลับมารึยัง " " เมื่อกี้ออกไปทิ้งขยะเจอจอม เอมเลยถามแล้ว นายจอมบอกว่ายังไม่กลับมาเลยค่ะ " " หึ คงไม่ได้เจอสาวให้ท่าอีกหรอกนะ " " อิอิ จะให้ท่าไหนคุณภูก็ไม่สนใจหรอกค่ะ น่าสงสารนะคะ 5 ปีแล้ว ไม่มีวี่แววว่าจะเปิดใจให้ใครเลย " " ก็ทำเจ็บแสบขนาดนั้นน่ะ คงจะลืมง่ายๆหรอก " ทิศเหนือพูดแทน ขนาดเขาเป็นผู้ชายยังรู้สึกสงสารเพื่อน วันที่เห็นภูผาถูกปิ่นมุกทิ้งไป ในขณะที่อีกไม่กี่วันเขากำลังจะแต่งงานกัน ภูผาแทบไม่เป็นผู้เป็นคน นานนับปีกว่าภูผาจะกลับมาเข้มแข็ง พอทำใจได้ เขาก็ปิดตัวเองจากผู้หญิงทุกคน กลายเป็นคนเย็นชาใส่ นานแล้ว ที่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มอย่างมีความสุขของเพื่อน เฌอเอมหลับตาพร้อมพนมมือ " เพี้ยง!! ฟ้าโปรดเมตตาส่งผู้หญิงดีดีซักคนมาเป็นยาใจให้คุณภูทีเถิด เพี้ยงๆๆ !! " " อือ... !!? " ร่างบางที่นอนอยู่เริ่มรู้สึกตัว ทำเอาเฌอเอมงง อธิษฐานเสร็จก็ฟื้นเลย " พี่เหนือ ฟื้นแล้ว " " นี่เนื้อคู่ไอ้ภูรึเปล่าเนี่ย อธิษฐานเสร็จก็ฟื้นเลย " สองคนมองหน้ากันแล้วยิ้ม ก่อนจะหันไปสนใจคนป่วยที่สลึสลือลืมตาขึ้น " พวกคุณ ... เป็นใคร " หญิงสาวกำลังจะลุกขึ้น แต่ถูกเฌอเอมกดร่างไว้ " อย่าพึ่งลุกค่ะ นอนก่อน ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ " " ฉัน .... หิวน้ำ " น้ำเสียงแหบแห้ง อ่อนแรง เฌอเอมจัดหาน้ำให้เธอดื่ม ซึ่งเธอก็ดื่มจนหมด หญิงสาวจึงค่อยๆลุกขึ้นนั่ง " หิวมั้ย ? " หญิงสาวพยักหน้า แววตาเหมือนความหวาดกลัวอะไรบางอย่าง " เอมทำข้าวต้มหมูไว้ให้ ทานได้มั้ย " หญิงสาวพยักหน้า ระหว่างที่เฌอเอมไปเตรียมข้าวต้ม ทิศเหนือจึงเข้ามาดู " ตอนนี้รู้สึกยังไง " " เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ ที่นี่..ที่ไหนเหรอคะ " " ไร่ภูผา " หญิงสาวคิ้วขมวด " ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ " " อย่าพึ่งถามเลย ทานก่อนดีกว่านะ " เฌอเอมเข้ามาพอดี ยกชามข้าวต้มมาด้วย หญิงสาวนั่งทานข้าวต้มจนหมดชาม คงจะหิวมากจริงๆ " แล้วชื่ออะไร จำชื่อตัวเองได้มั้ย " เฌอเอมเริ่มถาม เมื่อหญิงสาวทานข้าวต้มจนหมด " ชื่อ ... น้ำเพชรค่ะ " " มาจากไหน ทำไมอยู่ๆวิ่งออกมาจากป่าล่ะ ดีว่านายหัวไม่ชนเอา " สีหน้าของหญิงสาวกำลังครุ่นคิด แววตาเริ่มฉายแววหวาดกลัวอย่างหนัก จนเฌอเอมสงสาร ไม่ต่างจากทิศเหนือ " อยากกลับบ้านมั้ย " " ไม่! ไม่! ไม่กลับ ฉันไม่อยากกลับบ้าน อย่าส่งฉันกลับบ้านเลยนะ ฉันขอร้อง ขอฉันอยู่ที่นี่ให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอม นะ " ร่างบางนั่งพนมมืออย่างน่าสงสาร น้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มเอ่อ เธอแสดงอาการหวาดกลัวสุดขีด " ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร อยู่ที่นี่ไม่มีใครทำอะไรเธอหรอก " เฌอเอมรีบกอดปลอบร่างบางที่ตอนนี้ตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัวเหมือนลูกนกขาดที่พึ่ง เฌอเอมหันไปมองหน้าสามีที่ตอนนี้มีแววตาสงสารผู้หญิงคนนี้ไม่ต่างกัน