ตัวเร่งทำงาน

ลำธารท้ายไร่ น้ำเพชรรู้สึกเป็นกังวลเมื่อเห็นสีหน้าของภูผา เธอกลัวมากจนรู้สึกไม่เป็นสุข " กลับไปเพชรจะโดนคุณภูดุมั้ยคะ " " ไม่หรอก พี่ภูใจดีจะตาย " ดนัยตอบไปอย่างนั้นในขณะที่เขาเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนักเมื่อนึกถึงสีหน้าของพี่ชายเขา แต่เขาต้องปลอบคนข้างๆไว้ก่อน สิ่งที่เขาแน่ใจคือจะไม่มีอะไรร้ายแรง " ไม่ต้องกลัวหรอกน่า " เธอจะวางใจได้ยังไงในเมื่อเป็นเธอที่ต้องเผชิญหน้ากับเขา ส่วนดนัยเหรอ พอส่งเธอก็แค่กลับที่พักตัวเอง น้ำเพชรหยุดคิดเมื่อมองเห็นธรรมชาติอันสวยงามตรงหน้า น้ำเพชรนิ่ง นึกย้อนไปถึงอดีตตอนที่เธออยู่ในตระกูลเกื้อนรากุล เธอไม่เคยได้เที่ยว ไม่เคยได้มีอิสระ ชีวิตเธอแทบไม่เคยได้ไปไหนเลย เวลาที่ทั้งครอบครัวออกไปเที่ยวเธอเป็นคนเดียวที่ต้องอยู่เฝ้าบ้าน เธอครุ่นคิดอย่างเจ็บปวด " คุณเพชรชอบมั้ยครับ " ดนัยถามอย่างอารมณ์ดี แต่ ..... " ..... " " คุณเพชรครับ " " ..... " " คุณเพชรครับ " "