ณ โรงพยาบาล
เปลือกตาที่แสนหนักอึ้งค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือเพดานสีขาวสว่างจนทำให้ฉันต้องหรี่ไปหนึ่งครั้งก่อนจะยกมือขยี้เขา ๆ เพื่อให้ตารับแสงได้ ฉันค่อย ๆ ดันตัวเองขึ้นมาพบว่า...แม่กำลังนั่งปลอกแอปเปิ้ลให้ฉัน ด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวนัก
‘นี่ฉันตายแล้วรึเปล่า...ภาพที่เห็นนี่มันเป็นไปไม่ได้เลยนะว่าจะเกิดขึ้นได้’
‘เพี๊ยะ!’ ฉันตบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติเพราะคิดว่าภาพตรงหน้าคือภาพลวงตา
“เบลลูก...อย่าทำร้ายตัวเองแบบนั้น” สองมือของแม่จับข้อมือฉันไว้แน่นเพราะคิดว่าฉันกำลังทำร้ายตัวเอง ฉันมองหน้าแม่ด้วยความรู้สึกที่จุกพูดไม่ออก ดวงตาแดงก่ำที่บวมเป่งเหมือนร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่านี่มันอะไรกัน
“แม่ร้องไห้เหรอคะ ร้องไห้ทำไม? แล้วแม่มาอยู่ที่นี่ได้ไงไม่ใช่ว่าอยู่ต่างประเทศเหรอคะ” ฉันพูดจบ แม่ก็ดันร้องไห้อีกครั้งพร้อมกับกุมมือฉันแน่น
“แม่ขอโทษ แม่รู้ว่าแม่เป็นแม่ที่ไม่ดี ปล่อยลูกให้อยู่คน
