สายตาที่เขาเดินจ้องมาเมื่อเห็นฉันร้องไห้ เขากลับฉายรอยยิ้มมาให้ฉัน
“ร้องไห้เหรอครับคนสวยของพี่...” ฉันยังคงมีอาการสะอื้นเล็ก ๆ ตอนนี้จิตใจฉันไร้เรี่ยวแรงหมดหนทางสุด ๆ
“พี่พัฒน์ ขอร้องละปล่อยเบลออกไปเถอะ เบลไม่ใช่แองเจิ้ลจริง ๆ นะคะพี่ พี่เข้าใจผิดแล้ว ฮือ...” ฉันร้องไห้โฮต่อหน้าเขาทันทีเพราะฉันไม่สามารถรั้งความรู้สึกทั้งหวาดกลัว และเสียใจได้ ฉันเองก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้น...
พี่พัฒน์ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้ฉัน สายตาที่เขามองมาแทนที่จะเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่เขาทำ กลับไม่มีเลยแม้แต่นิด เขากลับยิ้มเย๊าะเหมือนดีใจมากกว่าที่ฉันนั่งอยู่ตรงนี้และร้องไห้ต่อหน้าเขา
“ร้องไห้แบบนี้เพราะว่า คิดถึงพี่ใช่ไหมครับ กำลังต้องการอยากให้พี่ปลอบใช่ไหม...ได้สิ อ้อนพี่ดูสิ” ฉันส่ายหน้าแรงปฏิเสธ แต่เขากลับไม่สนใจเข้ามาสวมกอดฉันดื้อ ๆ เกยคางลงบนไหล่ฉันก่อนจะพูดกระซิบข้างหู “พี่รอเวลาแ
