พี่พัฒน์พาฉันมุ่งหน้าไปยังบ้านของเขา เพื่อให้ฉันช่วยขนพร็อพต่าง ๆ ที่จำเป็นต้องใช้ในการจัดกิจกรรมอาทิตย์หน้า เพราะคนอื่น ๆ ก็ง่วนก้มหน้ากับการทำงานของตัวเองละนะ
พี่พัฒน์ที่ปกติเป็นคนใจดี ยิ้มให้กับทีมสภาเสมอ พอได้เจอเขาในท่าทางแบบนี้มันแปลกไปจริง ๆ นั่นแหละ บรรยากาศมันทั้งเงียบ ใบหน้าขมวดคิ้วอยู่ตลอด หรือว่าฉันควรพูดอะไรบางอย่างเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศดีนะ
“เออ...พี่พัฒน์คะ” ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเบา
“อืม...ว่าไงครับ” แม้คำพูดจะสุภาพแต่ความเย็นเหยียบถึงขั้วหัวใจนี่มันอะไรกัน
“พี่เครียดอะไรรึเปล่า หรือว่างานสภาเยอะเกินไปคะ”
“วันนี้พี่ดูเครียดงั้นเหรอ?” พี่พัฒน์พูดเหมือนไม่รู้ตัวเองเลยแหละ
“ค่ะ พี่ดูเหมือนเครียดจริง ๆ มีอะไรให้เบลช่วยบอกได้นะคะ เบลจะช่วยเต็มที่เลย”
‘เอี๊ยด!’ จู่ ๆ พี่พัฒน์ก็จอดรถกะทันหัน แล้วหันหน้ามองมาที่ฉันด้วยสายตายากจะหยั่งถึง มันทำให้ฉันตกใจมาก
“เบลช่วยพี่ได้งั้นเห
