“พี่ดื่มมาเหรอคะ” ตอนแรกฉันก็พร้อมจะโวยวายแหละ แต่เมื่อเห็นสภาพเขาที่มันค่อนข้างจะน่ากลัวฉันก็พยายามสงบจิตสงบใจและเอ่ยด้วยคำพูดดี ๆ ให้กับเขา แต่แทนที่เขาจะตอบอะไรฉันมาบ้าง เขากลับผลักฉันจนเซ ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องไปนั่งโซฟาหน้าตาเฉย ๆ ฉันกัดฟันไม่พูดอะไรและปิดประตูห้องลง เดินไปยังครัวเพื่อรินน้ำดื่มเย็น ๆ ให้เขาดื่ม
“ทานน้ำเย็น ๆ ก่อนค่ะ พี่ดูเหมือนจะดื่มมาเยอะ...” ฉันวางแก้วน้ำไว้ตรงหน้า และเดินไปนั่งโซฟาตรงข้ามแทนที่จะนั่งข้าง ๆ เขา
พี่เทมป์ยกน้ำขึ้นดื่มก่อนจะวางกระแทกแก้วน้ำลงบนโต๊ะกลางอย่างรุนแรงดัง ‘ปัง!’ จะฉันสะดุ้งเฮือก เขาเอนหลังพิงพนักโซฟา กอดอกแน่นมองฉันแทบไม่วางตา ความเงียบของเขาชวนให้ฉันอึดอัดจนแทบอกระเบิด ไม่ได้การ...ฉันต้องเป็นฝ่ายพูดออกไปเพื่อทำลายบรรยากาศที่แสนจะอึมครึมนี้
“พะ...พี่มาที่นี่ได้ยังไงคะ” ฉันเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ก็มีความน่าสงสัยมากมายเพราะฉันไม่เคย
