“เจ้าขุนครับ ได้เวลากินข้าวเย็นแล้วนะครับ” หลังจากที่ขุนเขาไปแล้วฉันจึงเดินมาอีกห้องหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องของเจ้าขุน เด็กน้อยที่อยู่ในวัย 2 ขวบนิด ๆ
“…” เงียบกริบเพราะเล่นจนเหนื่อยและหลับไปเอง คืนนี้ก็คงจะดึกกว่าจะได้นอนกัน
แต่ว่าจากที่มอง ๆ ดูเหมือนจะตื่นได้สักพักแล้ว ตอนนี้อาจจะแค่ฟอร์มหลับเพราะไม่อยากกินข้าว
“เจ้าขุน แม่มีไอติมชาเชียวด้วยนะ ถ้ายังไม่ตื่นแม่จะหม่ำ ๆ คนเดียวให้หมดเลย” ของโปรดของเจ้าตัวเล็กคือไอติมชาเขียว ซึ่งมันเป็นรสชาติที่เด็กน้อยคนจะชอบ และเจ้าขุนคือหนึ่งในกลุ่มนั้น
“ติมชาเขียว ติมชาเขียว ขุนขอกินนะฮะแม่อ้อม” เอาของชอบมาล่อลุกเร็วนักเชียว
“กินได้ครับ แต่เจ้าขุนต้องกินข้าวก่อนน้า”
“กินติมเลยไม่ได้เหรอฮะ”
“ไม่ได้ครับ ต้องกินข้าวก่อน ข้าวมีประโยชน์ ถ้าไม่กินข้าวพุงก็จะหาย” ฉันซุกหน้าลงที่พุงกลม ๆ ของเด็กน้อย
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า พอแล้วฮะ พอแล้วแม่อ้อม เจ้าขุนกินข้าวก่อนก็ได้ฮ
