เช้านี้ผมนั่งรับลมอยู่ที่จุดชมวิวของห้องพัก ธรรมชาติโอบล้อม บรรยากาศยามเช้าคือดีจนไม่รู้จะบรรยายอย่างไร ต่างจากใจของผมที่ยังว้าวุ่นกับปัญหาชีวิตที่แก้ไม่ตก
ตามความจริงก็…ผมยังไม่หลับตั้งแต่เมื่อคืน รู้สึกเหมือนไอ้อาการนอนไม่หลับจะหวนกลับมาหาผมอีกแล้ว
ถ้ายังเป็นอยู่แบบนี้ผมคงต้องกินยา หลังจากที่เลิกกินไปนานมากพอสมควร
ผมไม่อยากเป็นคนฟั่นเฟือนเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วครับ
“คุณสะดวกคุยหรือเปล่า” ระหว่างที่ผมกำลังนั่งเหมือนคนไร้ความคิดเสียงของอ้อมรักดังมาจากในห้อง
“ดะ ได้สิ พี่สะดวกเสมอ” ผมรีบลุกขึ้นยืน ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องลุก เหมือนว่าร่างกายของผมมันไปเอง
แบบนี้เรียกอาการกลัวเมียหรือเปล่า
อย่างที่รู้กันว่าผมโชกโชนเรื่องผู้หญิงมาเยอะก็จริง แต่ทุกครั้งผมไม่เคยเอาความรู้สึกลงไปเล่น
ต่างจากผู้หญิงคนนี้ที่ผมรู้สึกดีกับเธอมากมายจนไม่รู้จะบรรยายยังไง และตั้งแต่มีเธอผมก็ไม่เคยปล่อยร่าง
