“อืม อย่าขยับดิ้เวียนหัว”
เมื่อถูกอุ้มขึ้นพาดบ่า ทำให้คนเมาถึงกับเวียนหัว พูดบอกเขาอู้อี้ในลำคอ
“ใครใช้ให้ดื่มเยอะละ ปล่อยทิ้งไว้ตรงนี้ดีไหมเนี่ย”
หนักก็หนักยังจะมาบ่นอีก
“ขอโทษ อย่าปล่อยหนูน้าา!! เดินเองม้ายไหว”
ขอร้องเขาทั้งที่ตาแทบลืมไม่ขึ้น
ติ้ง!!
ไม่กี่อึดใจลิฟท์ก็มาถึงห้องของเขา คาร์เมลล์รีบเดินไปเปิดประตู ให้พี่ชายได้เอาเพื่อนเข้าไปในห้อง
พรึบ!!
เขาวางณัชชาลงพร้อมความเหนื่อยหอบ
“ฝากดูณัชชาด้วยนะพี่คาร์มิล”
พูดจบก็เดินกลับห้องตัวเองไปหน้าตาเฉย ปล่อยให้เขาได้อยู่กับณัชชา2คน
“เดี๋ยวสิยัยแสบ ทำไมไม่มาเช็ดตัวให้เพื่อนวะ”
เดินตามน้องสาวออกไปจนถึงห้อง คาร์เมลล์ทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนนุ่ม ไม่นานก็หลับไป เห็นแบบนั้นก็ไม่อยากกวนน้องอีก เลยเดินกลับมาห้องตัวเอง และกลับเข้ามาในห้องนอนที่คนตัวเล็กนอนอยู่ ห้องที่ไม่เคยมีใครได้เข้ามานอน
แม้กระทั่งคาร์เมลล์
“อื้ม”
ณัชชาพลิกตัวไปมา
