“ยินดีด้วยนะคะ”
เราสองคนปล่อยให้พวกผู้ใหญ่ดื่มกันไป ส่วนเราสองคนเดินออกมาเล่นหน้าบ้าน และเดินมานั่งที่ม้านั่งตัวเดิม ที่เราเคยนั่งกันเมื่อหลายเดือนก่อน
“ขอบคุณครับ ”
และพี่ก็โอบไหล่ฉัน จับให้ฉันซบไปที่อกของพี่
“แล้วพี่จะเข้าไปทำงานที่บริษัทเลยไหมคะ”
ฉันถามพี่คาร์มิลถึงเรืองราวต่อจากนี้
“ยังหรอก พี่จะจัดการงานแต่งของเราก่อน
หลังจากนั้นก็พาหนูไปเที่ยวพักผ่อน แล้วพี่ค่อยเข้าไปช่วยงานคุณพ่อ ”
“แล้วเวลาพี่ไปทำงานละคะ เราต้องแยกกันอยู่รึเปล่า”
เธอถามสิ่งที่ตัวเองเป็นกังวลที่สุด กลัวที่สุดคือการที่ต้องห่างกันและต้องแยกจากกัน
“เราก็มาอยู่บ้านหลังนี้ด้วยกัน พี่ไม่ยอมให้หนูอยู่คอนโดคนเดียวหรอกนะ เมียดื้อขนาดนี้เดี๋ยวแอบหนีเที่ยวอีก”
“พี่อะ หนูแอบหนีเที่ยวครั้งล่าสุดตอนรับน้อง หลังจากนั้นก็ทำตัวดีมาตลอด ตอนนี้เป็นเด็กดีของพี่แล้วไงคะ”
เธอบอกเขาเสียงอ้อน ตั้งแต่วันนั้นมาก็ไม่เคยแอบเที่ย
