“ณัชชา แกโอเคไหม ฉันว่าเรากลับกันเถอะ
ไม่ต้องมองแล้ว”
คาร์เมลล์พยายามดึงแขนเล็กของณัชชา
ที่กำลังยืนมองพี่ชายของเธอกับพี่เอมิผ่านช่องเล็กๆของบานประตู เพราะคาร์มิลเดินออกมายังไม้พ้นประตูด้วยซำ้ณัชชาก็ตื่น เธอจึงมองเห็นแผ่นหลังเขาไวๆ ก่อนจะรีบลุกแล้วเดินตามเขามา ก่อนจะเห็นภาพที่มองแล้วเจ็บปวด
“ไม่ต้องดูแล้ว กลับกันเลย”
คาร์เมลล์ดึงณัชชาให้ตามมาที่รถ หลังจากที่ณัชชาถูกหามส่งโรงพยาบาล คาร์เมลล์ก็รีบขับรถตามาติดๆ
“ฮึก ฮึก ฮึก คาร์เมลล์ฉันว่าฉันไม่ไหว ฉันไม่ได้ใจกว้างขนาดนั้น”
ตอนนี้เธอรู้แล้ว ว่าตัวเองไม่ได้ใจกว้างขนาดนั้น
ขนาดที่ว่าจะทนเห็นแฟนตัวเองดูแลผู้หญิงคนอื่น และยังกอดกันอย่างแนบแน่นนั่นอีก
“เฮ้อ!! ฉันเองก็ลำบากใจนะณัชชา คนนึงก็เพื่อนคนนึงก็พี่ชาย เอาจริงฉันก็สงสารทั้งคู่แหละ พี่ชายฉันก็ไม่มีทางเลือก ส่วนแกก็คงทนเห็นแฟนตัวเองกอดกับผู้หญิงคนอื่นไม่ได้ แถมยังต้องมาดูแลทุกคืนอีก
