ตอนเย็น
“กลับมาแล้วครับ ไหนมาหอมซิคิดถึงจัง”
ฟอด ฟอด
หลังจากพี่รามิลกลับมา ก็หอมแบบนี้ทุกวัน
คนในบ้านเห็นจนชินตาแล้ว พ่อแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร มีแต่ชอบพี่รามิลกันทั้งนั้น ส่วนไวน์ก็ไม่เคยมาเยี่ยมและไม่เคยติดต่อมาเลย
“พี่รามิลรถใครมาคะ”
นั่งเล่นที่หน้าบ้านพักใหญ่ รถตู้คันหรูสีดำขลับก็ขับเข้ามาจอด แต่ฉันกลับไม่คุ้นตาเอาเสียเลย
มั่นใจด้วยว่าไม่เคยเห็นแน่ๆ แค่ป้ายทะเบียนก็ไม่คุ้นแล้ว
“รถพ่อกับแม่พี่เองครับ”
พี่นั่งลงตรงหน้าแล้วบอกฉันด้วยรอยยิ้ม แต่ทำเอาคนไม่พร้อมอย่างฉันถึงกับหน้าเจื่อน
“ทำไมพี่ไม่บอกหนูก่อนค่ะ”
คนตัวเล็กถามเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ มองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ยิ่งเห็นพ่อกับแม่เขาก้าวลงมาจากรถยิ่งประหม่า
“โยเกิร์ตใจเย็นๆนะ พี่รักหนูนะและพ่อกับแม่พี่ก็จะรักหนูด้วย พวกเขารู้เรื่องของเราเป็นอย่างดี เพราะพี่เล่าให้พวกท่านฟังทุกอย่าง ใจเย็นๆก่อนนะครับ”
คนตัวเ
