“พี่มาได้ไงคะ”
ณัชชาถามเขาเสียงเบา ยิ้มเจื่อนๆทำเป็นใจดีสู้เสือ
“ก็มาจับยัยขี้เมาแอบหนีเที่ยวนี่ไง กลับ!!ไอ้ไทม์มึงเอายัยตัวแสบน้องกูมา ส่วนพวกเธอ ถ้าไม่อยากให้ฉันบอกพี่ว๊ากก็รีบกลับซะ”
รวดเดียวจบในประโยคเดียว แต่ครอบคลุมทุกจุดจริงๆ
“ค่า!!!/ค่า!!พวกเราจะกลับเดี๋ยวนี้”
ทุกคนเก็บของอย่างลุกลี้ลุกลน แทบไม่กล้ามองหน้าคาร์มิลกันเลย เพราะเขาโกรธได้น่ากลัวมาก ก่อนจะรีบออกจากตรงนี้ไป
“เดี๋ยวสิ จะเอาผู้หญิงไปไหน มึงเล่นลากไปแบบนี้ พวกกูไม่ยอมหรอกนะ”
และกลุ่มของพี่ทรงแบดที่เคยสบตากับณัชชาก็รีบลุกมาขวางทางไว้ คือจะบอกว่าเหมือนเขาจะหวังดีแหละ แต่ณัชชากำลังมองหน้าเขาเหมือนกำลังจะสื่อว่า พี่ทรงแบดพวกมึงนั่งลงที่เดิมเถอะถ้าไม่อยากให้พวกหนูเดือดร้อนกัน
“แล้วพวกมึงมาเสือกอะไรด้วยวะ”
พี่คาร์มิลตะคอกขึ้นเสียงดัง มองหน้าอีกฝั่งอย่างเอาเรื่อง อารมณ์ตอนนี้ของพี่คาร์มิลเหมือนเขาเป็นไฟอะ ที่พร้อมให้คน
