คนถูกต่อว่าหัวใจกระตุกวูบ และเหมือนหัวใจปลิดปลิวหายไปในวินาทีนั้น เมื่อชายหนุ่มลุกขึ้นยืนหันหลังให้เธอ เดินตรงไปที่ประตูระเบียง
“ผมจะกลับกรุงเทพวันพรุ่งนี้ เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ลาก่อน” ชายหนุ่มพูดโดยไม่หันกลับมามองคนที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง พวงดอกแก้วมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินออกประตูระเบียงไป มันตื้ออยู่ในหัวใจ เจ็บแปลบๆจนต้องยกมือมาทาบตรงอกข้างซ้าย นี่คือการจากลาที่สมบูรณ์แบบอย่างที่เธอต้องการแล้วใช่มั้ย เขาจะไม่มาวุ่นวายกับชีวิตเธอแล้ว เธอเป็นอิสระจากเขาแล้ว แค่เพียงร่างกายสินะ เพราะหัวใจที่เคยอยู่ที่อกข้างซ้าย มันวูบโหวงราวกับไม่ได้อยู่ตรงนี้ ไม่ได้อยู่กับเธอแล้ว
ตุ้บ!!!
“โอ๊ย!”
เสียงร้องที่ดังมาจากด้านล่างทำให้พวงดอกแก้วตกใจ ฐานทัพปีนออกจากห้องเธอไปทางระเบียง เขาเป็นอะไรหรือเปล่า หญิงสาวก้าวเท้าเร็วไปที่ระเบียง เมื่อไม่เห็นเขาจึงชะโงกหน้าลงไปดูข้างล่าง ร่างใหญ่ที่นอนนิ่ง
