“ดอกแก้ว”
“คะ”
“ผมเจ็บแขน กอดคุณไม่ได้” น้ำเสียงอ้อนๆนี่ก็เหมือนกัน เมื่อก่อนเคยได้ยินที่ไหน เขาหน้าโหด ตาดุ เสียงเข้มน่ากลัวจะตาย
“กอดไม่ได้ก็ไม่ต้องกอดสิคะ นอนได้แล้วค่ะ อย่ากวนคนท้อง มันบาป” หญิงสาวบอกเขาทั้งที่ยังหลับตาอยู่ คนอะไรสำออยเกินจริง
“ดอกแก้ว”
“คะ”
“ผมนอนไม่หลับ อยากกอดคุณ” พวงดอกแก้วระอาใจกับฐานทัพเหลือเกิน เธอเพลีย และง่วงมาก หญิงสาวตัดสินใจขยับกายเข้าใกล้เขา แล้วพลิกกายนอนตะแคง พาดแขนไปบนร่างกำยำ คนนอนรออ้อมกอดจากสาวยิ้มสมใจ ฐานทัพผงกศีรษะขึ้นจูบเรือนผมหอมกรุ่น
“ขอบคุณครับ”
พวงดอกแก้วแนบแก้มกับไหล่กว้าง อมยิ้มอย่างมีความสุข อบอุ่นในหัวใจ แม้จะเหนื่อยกับการดูแลคนเจ็บ ที่เอาแต่เรียกร้องให้เธอทำโน่นนี่ให้ทุกอย่าง แต่เธอก็เต็มใจที่จะทำให้เขา การได้ทำอะไรให้กับคนที่เรารัก มันเหมือนกับตัวเองมีค่าสำหรับเขา เธอชอบให้เขาเรียกร้อง ออดอ้อน ชอบดวงตาที่มีประกายวิ้งๆ มันดีกว่าต
