“ไม่ได้พูดอะไรซะหน่อย” ชายหนุ่มบ่ายเบี่ยงเสียงอ่อย
“คุณทัพ” ฐานทัพสะดุ้ง กลัวเสียงดุกับหน้าตาเอาเรื่องของเมีย ชายหนุ่มถอนหายใจแรง ดึงมือภรรยามากุมไว้ ตบเบาๆที่หลังมือนุ่ม
“ดอกแก้ว ผมมีอะไรปิดบังคุณอยู่หลายอย่างเลย แต่คุณต้องสัญญามาก่อนว่า ถ้าผมเล่าความจริงทั้งหมดให้คุณฟังแล้ว คุณจะไม่โกรธ ไม่เกลียด ไม่หนีผมไปไหน” หญิงสาวมองหน้าเขาด้วยความไม่เข้าใจ จ้องมองหน้าเขานิ่ง
“สัญญามาก่อนสิครับ” ฐานทัพรู้สึกว่ากำลังสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไป พวงดอกแก้วกำลังจะมีอำนาจเหนือเขา เขากำลังเกรงกลัวเธอเหมือนที่ปฐพีเกรงกลัวสายธาร หรือนี่จะเป็นคำสาปที่เขาไม่อาจหลุดพ้นได้ เหมือนมนุษย์ผู้ชายทั่วไป ที่ต้องกลัวเมีย
“ก็ต้องดูก่อนล่ะค่ะว่า น่าโกรธมั้ย หรือน่าหนีไปอยู่ที่ไร่กับคุณแม่หรือเปล่า”
“โธ่...ดอกแก้วครับ” ฐานทัพโอดครวญ เห็นหน้าตาท่าทางแบบหมดรูปของเขาแล้ว พวงดอกแก้วถึงกับต้องก้มหน้าซ่อนยิ้ม
“สัญญามา
