“คุณทัพ ดอกแก้วเจ็บ” ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจหยุดดิ้น จิกเล็บลงบนบ่ากว้างสุดแรง กัดฟันบอกเขาเสียงสั่น ทั้งที่ยังถูกตอกตรึงซ้ำๆหนักหน่วง น้ำตาไหลรินตรงหางตา ถึงแม้ตั้งใจจะอดทน จะไม่อ้อนวอนขอความเห็นใจจากคนใจร้าย แต่ในที่สุดแล้วพวงดอกแก้วก็ไม่อาจทนได้
ฐานทัพยอมผ่อนปรน ชะลอจังหวะการโจนจ้วง เปลี่ยนมาเป็นบดคลึงสะโพก โยกกายเน้นหนักในจังหวะเชื่องช้า พวงดอกแก้วได้ยินเสียงหายใจหอบแรงของเขา หญิงสาวลืมตาขึ้น สบสายตาคมดุของคนที่ชะโงกอยู่เหนือร่างตน
“อย่าต่อต้านผมด้วยการเฉยเมยแบบนี้อีก คุณเป็นของผมพวงดอกแก้ว” ดวงตาคู่งามมองเขาผ่านม่านน้ำตา พวงดอกแก้วสะอื้นเบาๆ พยักหน้าแสดงให้เขารู้ว่าเธอว่ารับทราบสิ่งที่เขาบอก
ฐานทัพยิ้มร้ายอย่างผู้ชนะ เขาอยู่เหนือเธอทุกอย่าง เขาคือเจ้าของร่างนี้ และเมื่อชายหนุ่มทาบกายลงมาหา กกกอดเธอไว้แนบอก ฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น แล้วเริ่มขยับโยกร่างกายอีกครั้ง พวงดอกแก้วก็หลับ
