วิเวียนนั่งคุกเข่ากลางหว่างขากว้างของคนตรงหน้า ดวงตาคู่งามจับจ้องส่วนยอดหัวเห็ดสีชมพูชุ่มฉ่ำที่กำลังชูชันท้าทายสายตาราวกับเชิญชวนให้เธอยื่นหน้าเข้าไปหาช้าๆ
ลำคอของเธอแห้งผากแม้จะกลืนน้ำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลิ่นหอมสะอาดกับสีน่ารักของมันยั่วยวนใจจนไม่อาจซ่อนความปรารถนาต่อสิ่งล่อตาล่อใจเบื้องหน้าได้อีกต่อไป
ริมฝีปากสีแดงก้มจูบแนบลงบริเวณรอยหยัก ค่อยๆ บรรจงลากลิ้นเลียเนื้ออุ่นสีชมพูลงมาตามความยาวใหญ่เกือบฟุต กระทั่งลิ้นนุ่มมาหยุดชิดโคนพวงแฝดสองลูกน่าเอ็นดูที่กำลังนอนเบียดกันแน่น
“อา...”
แลนซ์เอนกายพิงผนังห้องเปล่งเสียงครางแหบแห้งผ่านลำคอกัดกลีบปากล่างจนซีดเซียว หลับตารับความสุขจากริมฝีปากนุ่มที่ตนเองโหยหามานับสัปดาห์ด้วยความรู้สึกลึกล้ำ
ยัยตัวร้ายประจำเมืองกำลังคุกเข่าอม...ให้แบบสุดโคน เอาไปเล่าให้คนอื่นฟังคงถูกหาว่าหลอนยา
“อร่อยมาก...”
“ดูดเลย อา...”
วิเวียนช้อนตาเงยหน้ามองเจ้าของร่างกำ
