“ฮึบ! อ่า...”
ขมวดคิ้ว...
“ฮึบ! อา...”
พลิกตัว....
“ฮึบ~!!”
“โว้ยยย~!!”
เจ้าของร่างระหงหยัดกายลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยท่าทางหัวเสียในช่วงสายของวัน ยกมือขึ้นสางผมตนเองที่มักจะพันกันยุ่งในตอนเช้าให้เข้าที่ ใบหน้าสวยของเธอหงิกงอขมวดเป็นปมกับเสียง ‘ฮึบๆ อ่าๆ’ ที่อดทนฟังมาเกือบครึ่งชั่วโมง
มันน่ารำคาญจนนอนต่อไม่ได้ คนที่ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานทุกวันยกมือตบหน้าเรียกสติตนเองอย่างที่ทำมาทุกเช้า จากนั้นจึงหันไปมองนาฬิกาที่ปกติต้องตั้งอยู่บริเวณหัวเตียงฝั่งขวาแต่วันนี้กลับไม่พบ
“กี่โมงแล้วเนี่ย วันนี้ฉันต้องประชุมหรือเปล่า”
หากไปสายแม้แต่นาทีเดียว พีทต้องหาเรื่องแซะเธอจนหงุดหงิดทำงานไม่ได้ทั้งวัน
“คุณต้องทำงานด้วยเหรอ @-@”
เฮือก!!
หญิงสาวชักเท้าที่เพิ่งหย่อนลงพื้นกลับขึ้นไปบนเตียงใหม่ เมื่อกี้เสียงใครบางคนดังมาจากบริเวณพื้นพรมใกล้ปลายเท้าด้านล่างของเตียง
และเมื่อสังเกตดีๆ กลับพบว่าเขาคือ
