“แล้วคุณจะชอบ…”
น้ำเสียงที่ส่งผ่านมาข้างใบหูขาวทำให้วิเวียนผ่อนคลายจากความกังวล เธอเชื่อใจเขา มั่นใจว่าแลนซ์จะไม่พาเธอไปยังสถานที่อันตราย
ก็ตอนนี้น่ะ เธอมีเขาเป็นที่พึ่งเดียวบนโลก…ในฐานะคนรัก
วิเวียนยกมือขึ้นแตะบ่าแกร่งแผ่วเบา ซบหน้าลงกับอกแน่นหนันให้เขาพาไปยังสถานที่ตามที่ต้องการ ตลอดเวลาที่เดินไปตามเส้นทางเธอไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงหัวใจที่ดังอยู่ข้างใบหู กระทั่งสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่ากำลังขึ้นมายังที่สูงและชัน
“ไม่เป็นไร มันเป็นบันได” เขาอธิบายและกระชับกอดแนบแน่น
ความใส่ใจที่ได้รับทำให้หญิงสาวอดลอบยิ้มไม่ได้ ความขุ่นเคืองจากการที่เขาขาดการติดต่อกว่าครึ่งวัน มลายหายไปเพียงเพราะได้กลิ่นกายอ่อนๆ จากคนตัวโตกว่า
“คิดถึงจังเลยแลนซ์…”
ไม่มีคำด่าหรือคำต่อว่าออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่ม เธอพูดในสิ่งที่คิด และคิดว่าเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน
“คิดถึงคุณมากเหมือนกัน ผมอดทนเก่งไหม?”
“เก่งมาก…
