เดี๋ยวบอสก็ลืม

** คำเตือน❗️เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน มีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อและสิ่งลี้ลับเหนือธรรมชาติ ขอให้ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านครับ🩷 “ หนูมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นค่ะ หนูมองเห็นคุณลุงเจ้าที่ ” “ … ” “ … ” “ รวมถึงมองเห็นคุณลูเซียโนด้วยค่ะ ” แหมะ แหมะ “ หนูพูดจริงหรอคะ งั้นก็แปลว่า ฮึก ” ( แม่ครับอย่าร้องเลยนะครับแม่ ) “ คุณป้าคะ ใจเย็นๆก่อนนะคะ ” “ ฮึก งั้นก็แปลว่าลูซ ฮึก ” “ คุณลูเซียโนยังไม่ตายค่ะ แค่ดวงจิตของเขาถูกปิดกั้นจากบางสิ่ง เลยทำให้เขากลับเข้าร่างยังไม่ได้เท่านั้นค่ะ ” “ ไอล่า หนูพูดจริงใช่ไหมลูก ” หงึก หงึก ฉันรู้ว่าเรื่องของความเชื่อมันพูดกันยาก แต่นี่อาจจะเป็นตัวเลือกที่พวกเขายังไม่เคยลอง ความหวังเล็กๆนี้ ต่อให้เล็กแค่ไหน แต่ถ้ามันหวังได้ใครๆก็อยากให้สมหวังกันทั้งนั้นแหละ “ แล้วลูซตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนคะ ” คุณป้าปาดน้ำตาอย่างลวกๆกระวนกระวายใจมองออกไปรอบๆห้อง ( … ) “ ยืนอยู่ข้างหลังคุณป้าค่ะ ” ขวับ “ จริงหรอคะ เขาเป็นยังไงบ้างหนูไอล่า ” ( ผมสบายดีครับแม่ ) “ เขาบอกว่าสบายดีค่ะ ” “ ลูซ ใครที่มันทำกับลูกแบบนี้ แม่คนนี้ไม่ยอมแน่ ที่ผ่านมาแม่คงจะใจดีมากไปสินะพวกมันถึงได้กล้าขนาดนี้ ” ( ผมก็ไม่ปล่อยมันเอาไว้เช่นกันครับ ) “ ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะนะคะ แต่ตอนนี้หนูขอตรวจสอบอะไรบางอย่างก่อนได้ไหมคะ ” “ จ้ะๆ เชิญเลยค่ะ ” ฟุ่บ ฉันลุกออกจากโซฟาเดินตรงมายังร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย พอมองๆไปแล้วฉันก็ขอนอกเรื่องแปปนึงนะ คุณลูเซียโนคือหล่อมาก หล่อสุดๆ หล่อกว่าคนคุยทุกคนของฉันรวมกันอีก ขนาดนอนหลับ ร่างที่ดูซูบลงไปนิดหน่อยยังหล่อมากๆเลย ฉันเคยแต่ได้ยินพวกพี่ๆคนเก่าคนแก่คุยกันว่าคุณลูเซียโนน่ะหล่อมากๆ พอมาเจอตัวจริงเข้าเขาก็หล่อจริงๆนั่นแหละ ตอนเห็นวิญญาณว่าหล่อแล้วพอเห็นตัวจริงๆวิญญาณเทียบไม่ติดเลยล่ะ ( ผมรู้ว่าผมหล่อไอล่า แต่ถ้ามองขนาดนี้ผมก็เขินแย่สิ) “ คนหลงตัวเอง ” ( หล่อก็บอกว่าหล่อเถอะไอล่า ) “ ฉันก็ไม่ได้เถียงนี่คะ ” ( หักห้ามใจหน่อยไอล่า นี่ขนาดผมหลับอยู่คุณยังมองผมขนาดนี้ ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าผมฟื้นขึ้นมาแล้วคุณจะมองผมขนาดไหน ) “ เพ้อเจ้อค่ะบอส ” “ เอ่อ เจมส์ที่หนูไอล่ากำลังคุยอยู่นั่นอย่าบอกนะว่า ” “ น่าจะใช่ครับนายหญิง เพราะคุณไอล่าชอบพูดแบบนั้นคนเดียวเป็นประจำเลยครับ ” “ บอสลองไปยืนข้างๆดูสิคะว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นไหม ” ( … ) เงียบกริบเลยแฮะ “ แปลกแฮะ ปกติน่าจะกลับเข้าร่างได้ปกตินี่นา ” ( … ) “ ลองลงไปนอนได้ไหมคะ ” ( … ) มันเกิดจากอะไรนะ ทำไมบอสถึงกลับเข้าร่างไม่ได้ “ บอสรู้สึกอะไรแปลกๆไหมคะ ” ( ไม่เลย ) “ อืม ” ตึก ตึก ตึก ฉันเดินวนรอบๆเตียงเพื่อสังเกตหาสิ่งที่มันผิดปกติ แต่ก็ไม่พบเลย หมับ “ มือบอสยังอุ่นอยู่เลย ไม่เหมือนคนที่วิญญาณอยู่นอกร่าง ” ( จริงหรอ ) “ ค่ะ เหมือนแค่หลับจริงๆ เพราะงั้นอะไรกันนะ ” ( สมมติว่าถ้าเธอเป็นสื่อกลางที่ติดต่อสื่อสารกับฉันได้ แล้วถ้าฉันพยายามเข้าร่างอีกครั้ง ระหว่างนั้นเธอช่วยจับมือฉันเอาไว้ได้ไหม ) สีหน้าคุณลูเซียโน น้ำเสียงและแววตาของเขามันจริงจังขึ้นจนฉันไม่กล้าที่จะล้อเล่นอีกต่อไป “ ได้ค่ะ งั้นมาลองกันเลยค่ะ ” กึด ฉันบีบมือใหญ่เอาไว้แน่นคุณลูเซียโนค่อยๆหย่อนตัวลงบนเตียงนอนให้ซ้อนทับลงบนร่างของตัวเองแต่กลับไม่เป็นผลอะไรเลย ( … ) “ หรือว่าจะยังไม่ใช่คะ ” ( ผมไม่รู้ ) ฉันพยายามคิดว่าต้องทำอย่างไรดี หนทางน่ะมันมีแต่คำถาม มันคืออะไรก็เท่านั้นเอง ( หรือว่าผมคงจะหมดหวังแล้ว ) “ บอสอย่าพูดอะไรแบบนั้นสิคะ บอสจะมายอมแพ้เอาตอนนี้ไม่ได้นะคะ ” ( … ) “ ตาลูซ ลูกอย่าเพิ่งถอดใจนะ ถ้าลูกไม่อยากสู้เพื่อตัวเองแล้ว ได้โปรดช่วยสู้เพื่อแม่หน่อยนะลูก ” ( … ) “ ใช่ครับบอส บอสยังมีพวกเราอยู่นะครับ ” ( … ) “ บอสห้ามถอดใจนะคะ บอสต้องตื่นมาจ่ายค่าจ้างฉันก่อนค่ะ ” ( หึ ไอล่าคุณนี่มันจริงๆเลย ) ฉันเห็นรอยยิ้มที่ผ่อนคลายขึ้นแสดงออกมาบนใบหน้าของคุณลูเซียโนเล็กน้อย แต่นั่นไม่ได้ทำให้ฉันโล่งใจเลยจริงๆหรอก “ ยังไม่ได้คำตอบหรอครับคุณไลอ่า ” “ ยังค่ะ ลองให้บอสพยายามกลับเข้าร่างแต่ยังไม่เป็นผลเลยค่ะ ” “ เห้อ เราจะทำยังไงกันดีคะหนูไอล่า ” “ … ” ฉันได้แต่ยืนก้มหน้ามิงปลายเท้าตัวเองง เพราะฉันไม่กล้าสู้หน้าคุณป้า คุณเจมส์แล้วก็บอส ได้แต่ยืนมองพื้นสะอาดตาลองคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆว่าฉันทำอะไรพลาดไปรึเปล่า ไล่เรียงจากออกจากคอนโด ขึ้นรถ มาโรงพยาบาล ไปที่ศาลประจำโรงพยาบาล พูดคุยกับคุณลุงศาลเจ้าที่แล้วก็.. “ ใช่แล้ว! ” ( เอาเถอะๆ จะทำอะไรก็รีบทำเถอะอีหนู แล้วก็ลองมองหาอะไรที่มันอยู่ใต้ๆซะล่ะ ) “ ครับ? ใช่อะไรครับ ” ฉันนึกคำใบ้ที่คุณลุงเจ้าที่โรงพยาบาลบอกมาก่อนที่ท่านจะกลับเข้าไปในศาลออกแล้วให้มองหาอะไรที่อยู่ใต้ๆ “ คุณป้ากับคุณเจมส์ช่วยฉันหน่อยค่ะ ลองดูใต้โซฟา ใต้ตู้ หรือใต้เตียงบอสค่ะ ให้มองหาต่ำๆเอาไว้ก่อนนะคะ ถ้าเจอสิ่งอะไรแปลกๆอย่าเพิ่งจับให้เรียกฉันทันทีนะคะ ” “ ได้จ้ะ ” “ ได้ครับ ” ( … ) ฉันรับหน้าที่หาบริเวณเตียงผู้ป่วยที่มีร่างของคุณลูเซียโนนอนอยู่ เริ่มจากการหาตามขอบเตียง ใต้ผ้าปูที่นอนแต่ก็ไม่เจออะไร ฉันเลยเปลี่ยนเป็นไปหาที่ใต้หมอนแทน ( หน้าอกคุณจะโดนหน้าผมอยู่แล้วนะไอล่า ) “ มันใช่เวลาไหมคะบอส ” ปุ ปุ ตรงนี้ก็ไม่มี หรือว่าใต้เตียงกันนะ ฉันคุกเข่าก้มลงไปมองใต้เตียงผู้ป่วย นำมือถือมาเปิดไฟฉายเพื่อส่องดูใต้เตียง ถึงจะไม่ชัดมากก็เถอะ แต่เมื่อลองปิดไฟฉายส่องเข้าไปด้านในมุมเตียงอีกครั้งก็พบว่ามีออร่าจางๆออกมาจากใต้มุมเตียงผู้ป่วย ฉันขยับตัวก้มลงไปดูอย่างชัดๆก็พบกับสาเหตุที่ทำให้บอสไม่สามารถเข้าร่างตัวเองได้ “ คุณเจมส์ฉันขอถุงมือหรือว่าถุงหน่อยค่ะ ” ตึก ตึก ตึก ขณะที่ฉันกำลังก้มๆเงยๆสิ่งที่ขอก็ถูกยื่นมาให้ตรงหน้า ฉันใช้ถุงใบนั้นสวมกับมือแล้วหยิบเศษผ้าสีแดงเล็กๆที่พับซ่อนเอาไว้ที่มุมลับสายตาขึ้นมาโชว์กับทุกคน “ นี่ล่ะ! ” “ หนูไอล่านี่มัน! ” “ หนูคิดว่าใช่ค่ะ แล้วก็ไม่ได้มีแค่ชิ้นเดียวนะคะ ” “ จริงหรอคะ แล้วเราจะรู้ตำแหน่งของอันอื่นได้ยังไงล่ะคะ ” “ ทั้งหมดอยู่ในห้องนี้แหละค่ะ ” “ เดี๋ยวผมจะช่วยหาต่อครับ ” “ ไม่ต้องหรอกค่ะ ” “ ทำไมล่ะครับ ” “ เพราะฉันเห็นตำแหน่งของมันทั้งหมดแล้วล่ะค่ะ ” “ … ” “ … ” ( … ) ตึก ตึก ชิ้นที่สองอยู่ใต้ชั้นวางของบิวอินตรงโซนโต๊ะกินข้าวของญาติผู้ป่วย ชิ้นที่สามอยู่ในชั้นวางของในห้องน้ำ ส่วนชิ้นที่สี่ “ คุณเจมส์ช่วยฉันยกกระถางต้นไม้ตรงนี้ขึ้นหน่อยได้ไหมคะ ” “ ได้ครับ ” พึ่บ “ คุณไอล่าทราบได้ยังไงครับว่าอยู่ชิ้นไหนตรงไหนบ้าง ” “ นั่นน่ะสิคะ ” ( … ) “ อย่างที่บอกว่าตาของฉันมักจะมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น พอบวกกับคำใบ้ที่คุณลุงเจ้าที่บอกก่อนขึ้นมาเลยทำให้นึกออกน่ะค่ะ พอเจอชิ้นแรก ก็เลยเห็นออร่าจางๆของพวกมันที่เชื่อมต่อกันอยู่ ยิ่งเจอชิ้นถัดไปสีของออร่าที่เชื่อมกันไว้ก็สิ่งเข้มขึ้น เช่นเดียวกับออร่าของบอส ” ( … ) คุณลูเซียโนที่ไม่ทันได้สังเกตตัวเองตั้งแต่ต้นจึงก้มลงสำรวจตัวเอง ( จริงด้วยไอล่า ) “ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างคะบอส ” ( มันบอกไม่ถูกเหมือนผมจะมีชีวิตชีวาอีกครั้งเลยล่ะ ) ใบหน้าหล่อเหลาที่ฉันเริ่มจะคุ้นชินยิ้มกว้างกว่าครั้งไหนๆจนฉันเผลอยิ้มตามเพราะใบหน้าหล่อก่อนหน้านี้ฉันเห็นเพียงรอยยิ้มบางๆที่มุมปากกับแววตาที่ใกล้จะสิ้นหวังเต็มที แต่บัดนี้นัยตาสีเทากลับมาเป็นประกายอีกครั้ง ฉันเดินตรงกลับไปที่ร่างขอคุณลูเซียโนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยอีกครั้ง “ ขออนุญาตนะคะบอส ” ฉันค่อยๆเปิดผ้าห่มหนาที่คุมเท้าของบอสอยู่ สิ่งนั้นทำให้ทุกคนที่อยู่ให้ห้องนั้นต้องตกใจกับสิ่งที่เพิ่งเห็น ( เก่งดีนี่ยัยหนู ) “ คุณลุงเจ้าที่ ” ( อื้ม พ่อหนุ่มเอ้ยรักษาแม่หนูนี่ดีๆล่ะ ) ( ครับ ผมจะรักษาเธอไว้อย่างดีเลยครับ ) ไม่รู้ทำไมใบหน้าของฉันถึงเห่อร้อนขึ้นมาก็ไม่รู้ เพราะว่าจากคำที่คุณลูเซียโนเพิ่งตอบรับคุณลุงเจ้าที่หรือเพราะสายตาที่เขาส่งมากันแน่ ฉันลนลานจนทำอะไรไม่ถูกจึงเลือกที่จะเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำแล้วเดินกลับมาที่เดิม สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงคือของชิ้นสุดท้ายอยู่ตรงฝ่าเท้าของคุณลูเซียโนแต่ไม่ใช่เศษผ้าสีแดงอย่างชิ้นอื่นก่อนหน้า แต่กลับเป็นรอยสีแดงเข้มป้ายอยู่มี่ผ่าเท้าทั้งสองข้างของคุณลูเซียโน ถ้าให้เดานี่น่าจะเป็นรอยเลือดที่แห้งแล้วแน่ๆ สิ่งที่ต้องทำมีเพียงแค่เช็ดมันออกก็เท่านั้น ฉันจึงค่อยๆบรรจงเช็ดมันออกด้วยผ้าขนหนูชุบน้ำผืนเล็กที่เตรียมเอาไว้ “ รักษาอย่างดีอะไรกันล่ะคะ เดี๋ยวพอบอสฟื้น บอสก็ลืมเรื่องทุกอย่างแล้วล่ะค่ะ ” ( หมายความว่ายังไงไอล่า ) ครืด ครืด ฉันยังคงบรรจงเช็ดคราบเลือดออกต่อไปด้วยจิตใจที่อ่อนยวมมันทั้งดีใจที่ช่วยเขาให้กับเข้าร่างได้แต่อีกใจมันรู้สึกใจหายแปลกๆยังไงไม่รู้ ( ไอล่า ) “ เดี๋ยวเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมาของบอสมันก็จะกลายเป็นแค่ความฝันแล้วล่ะค่ะ ” ( หมายความว่ายังไงไอล่า ) ครืด “ หมายความว่าเดี๋ยวบอสก็จะลืมฉันแล้วยังไงล่ะคะ ” ( เดี๋ยว! ) ครืด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด หลังจากที่ฉันเช็ดคราบเลือดที่ผ่าเท้าของบอสออกจนหมด วิญญาณของคุณลูเซียโนก็ถูกดูดกลับเข้าไปในร่างทันที เสียงเครื่องวัดชีพจรดังขึ้นหลังจากที่ชีพจรคงที่มานานหลายเดือน เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น “ อื้อ ” “ ลูซ! ” “ บอส! ” “ เร็วเข้าเจมส์ ไปตามหมอมา ” ร่างสูงที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงผู้ป่วยมาเป็นเวลานานหลายเดือนเริ่มส่งเสียงครางในลำคอ จากนั้นทุกสิ่งทุกอย่างให้ห้องพักฟื้นของผู้ป่วย ก็เริ่มวุ่นวายขึ้น ทั้งหมอทั้งพยาบาลมากันเต็มห้องผู้ป่วยไปหมด ฉันเลยค่อยๆพาตัวเองออกมาจากตรงนั้นแล้วกลับไปยังที่ๆเดิมที่ฉันเคยอยู่และต้องอยู่