ฉันก้มลงมองช่อดอกทิวลิปสีชมพูที่พี่แทนไทถืออยู่ มือเล็ก ๆ ของฉันเอื้อมไปรับไว้ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ความอบอุ่นจากมือเขาที่คอยประคองช่อดอกไม้ทำให้ฉันอดยิ้มบาง ๆ ไม่ได้
“คบกับพี่นะ เธอ” เสียงเขาเรียบแต่แฝงความอ่อนโยน ทำให้ฉันรู้สึกทั้งตื่นเต้นและปลอดภัยในเวลาเดียวกัน
ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา รอยยิ้มคลายความเขินออกมาอย่างเต็มใจ
“คบค่ะ” ฉันตอบตกลงทันที ใจแทบพองโต
พี่แทนไทยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย ราวกับอยากให้ฉันเห็นความจริงใจของเขาเต็มตา
“เธอหายโกรธพี่แล้วหรือยัง?” เขาถามอย่างอ่อนโยน
ฉันกัดริมฝีปากยิ้มเจื่อน ๆ พลางพยักหน้าเบา ๆ
“ยังหรอก…น้อยใจนิดหน่อย”
เขาเลิกคิ้วแล้วยกมือเกลี่ยผมฉันอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มยังไม่จางจากใบหน้า
“จริง ๆ พี่จะขอเธอคบตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วนะ แต่พี่อยากรอให้วันเกิดเธอก่อน…อีกสามวันเอง แต่พอเห็นเธอโกรธ แถมแจมบอกว่าเธอจะท้อเรื่องพี่แล้ว
