พี่แทนยิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่ฉันก็สังเกตได้ว่าหูของเขาทั้งสองข้างแดงระเรื่อ ทำให้ใจฉันเต้นแรงขึ้นทันที
“ทำไมหูพี่แดงจัง พี่เขินนุ่นหรอ” ฉันเอียงคอถาม พลางแกล้งยิ้มเจ้าเล่ห์
พี่แทนเกาหูแก้มเบา ๆ ดูอาย ๆ “อืมม…พี่ค่อยไม่ชิน”
ยังไม่ทันที่ฉันจะได้หัวเราะกับท่าทางเขิน ๆ ของเขา เสียงเรียกของเพื่อนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“อีนุ่นนน พี่แทนนน~”
ฉันหันไปมอง ก็เห็นแจมวิ่งเข้ามาหาฉันกับพี่แทน ไท
“พี่แทน ฉันรู้ว่าพี่จะกลับบ้าน กลับด้วยนะ” แจมพูดเสียงหอบ ๆ แต่ดวงตายังคงอ้อนแบบสุด ๆ ส่งสายตาเรียกร้องให้พี่ชายของตัวเอง
พี่แทนยิ้มมุมปาก ก่อนจะตอบเสียงทุ้มอย่างมั่นใจ
“ไม่กลับ จะไปบ้านนุ่น”
แจมทำหน้าตาเหวอเล็กน้อย แต่ไม่ยอมแพ้ เธอก้าวเข้ามาใกล้พยายามโน้มน้าว
“บ้านนุ่นอีกแล้ว พี่แทนจะปล่อยให้แจมอยู่บ้านคนเดียวแบบนี้ไม่ได้นะ! แจมไม่ใช่หมานะ คอยดูนะ แจมจะ…”
ก่อนที่เธอจะพูดจบ พี่แทนก็ตวัดสายตามา พลางขัดขึ้
