“ชู่!”

รถกระบะยังวิ่งกระแทกไปตามทางคดเคี้ยว แรงสั่นสะเทือนทำให้ฉันต้องยึดขอบกระบะไว้แน่น แต่ไม่ทันไร รถก็สะดุดหลุมลึกจนร่างฉันเกือบจะล้ม พี่แทนคว้าฉันเข้ามากอดเต็มแรงจนแผ่นหลังฉันแนบกับอกเขา “บอกแล้วไงให้จับดี ๆ” เสียงทุ้มกระซิบใกล้หู ฉันเม้มปากแน่นเพราะไม่อยากยอมรับว่าหัวใจเต้นแรงแค่ไหน “ก็…ก็ไม่ได้คิดว่ามันจะเด้งขนาดนี้นี่นา” ฉันเถียงเสียงเบา มองตรงไปข้างหน้าเพื่อหลบสายตาคมที่จ้องอยู่ด้านหลัง พี่แทนยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาจับขอบกระบะ ส่วนอีกข้างยังโอบเอวฉันแน่นราวกับกลัวฉันจะหลุดตกไป “อย่าดิ้น เข้าใจไหม” เสียงดุแต่แฝงความห่วงทำให้ฉันนิ่งไปชั่วครู่ “ไม่ได้ดิ้นซะหน่อย” ฉันแกล้งบ่น แต่ความจริงคือกล้ามเนื้อทุกส่วนตึงเครียดเพราะสัมผัสแนบชิดเกินไป ไม่นาน รถกระบะก็ไต่ขึ้นทางชันสุดโหดจนเอียงไปข้างหนึ่ง ล้อบดไปตามดินแดงเสียงดัง ครืดดด! ทำเอาหัวใจฉันแทบหยุดเต้น ความรู้สึกเหมือนรถจะพลิกคว่ำทำให้ฉันเผลอร