“พูดสิ…จะให้หยุด…หรือให้ไปต่อ”

พี่แทนไทเลื่อนมือหนามากอบกุมข้อมือฉันเบา ๆ สายตาคมกวาดมองรอยแดงที่ขึ้นเป็นปื้น ก่อนจะขยับไปจับข้อเท้าที่บวมช้ำจนฉันเผลอกัดริมฝีปากแน่น “เจ็บมากไหม” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่ว ๆ ขณะที่มือใหญ่ประคองข้อเท้าฉันอย่างระมัดระวัง “ไม่…ไม่มากหรอก” ฉันตอบเสียงเบา ทั้งที่ในใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดจากอก เพราะสัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วเขามันทำให้ขนลุกไปทั้งตัว จู่ ๆ พี่แทนก็ขยับตัวลงจากโซฟาไปนั่งยอง ๆ ที่พื้น เขาเงยหน้ามองฉันแวบหนึ่ง ราวกับจะขออนุญาต แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปาก เขาก็ยกเท้าฉันขึ้นมาวางบนตักของเขาอย่างนุ่มนวล แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาทำให้ฉันถึงกับชะงักหายใจ… ริมฝีปากของเขากดจูบลงบนหลังเท้าฉันอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังขอโทษแทนความเจ็บทั้งหมดที่ฉันต้องเจอ ความอุ่นจากสัมผัสนั้นแล่นปราดไปทั่วร่างจนฉันรีบสะบัดหน้าแรง ๆ พยายามดึงเท้ากลับ แต่กลับถูกมือใหญ่กุมแน่นไว้ “พี่แทนทำอะไรเนี่ย… มาจูบเท้านุ่นทำ