“คุณมีอะไรคะ ฉันงานยุ่งมาก แฟ้มกองจะท่วมหัวแล้ว ถ้าไม่มีอะไรด่วน ขอดองเอาไว้ก่อนนะ ค่อยสั่งให้ฉันทำวันหลังเถอะค่ะ”
พูดจบก็หันหลังเดินกลับทันที โดยไม่สนใจสักนิดว่าเขาโอเคไหม
“เดี๋ยว คุณจะไปไหน”
เธอหยุดชะงัก ก่อนหันกลับมาหาเขาอีกครั้ง เพื่อคุยกับคนเผด็จการให้รู้เรื่อง ด้วยใบหน้าบึ้งตึงไม่รับแขกใดๆทั้งสิ้น
“กลับห้องสิคะ งานฉันกองเท่าภูเขา เพราะคุณทำให้ฉันต้องทิ้งงานเป็นอาทิตย์”
“ก็ใครใช้ให้คุณลากลับไปหาไอ้หมอนั่นถึงสามวัน ในเมื่อคุณให้เวลากับมันได้ขนาดนั้น คุณก็ต้องให้เวลาผมด้วย และต่อไปนี้ เวลาของคุณทั้งหมดต้องเป็นของผม รวมถึงตอนนี้ด้วย”
“ฉันลากลับบ้านเพราะมีธุระ ไม่ได้กลับไปนอนกับใครอย่างที่คุณเข้าใจ คุณยังมาทำให้ฉันเสียเวลางานอีกสามวัน และตอนนี้ฉันต้องรีบกลับไปเคลียร์งานที่มันกองอยู่บนโต๊ะฉันแล้วค่ะ”
“มานั่งนี่”
ฟังซะที่ไหน เขาตบลงที่ตักของตัวเอง เรียกให้เธอมานั่งบนนั้น อยากได้กลิ่
