สายลมพลิ้วแผ่วพัดผ่านมาแต้มผิวกาย อ้อมแขนของคิลเลียน คาร์ตันโอบรอบกายเล็กของผู้เป็นภรรยาสาวสุดที่รักเอาไว้แนบอก พลางชี้ชวนให้ดูดอกกุหลาบสีแดงสดที่กำลังชูช่อออกดอกสวยสะพรั่ง มัลลิกาเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตและฉีกยิ้มหวาน
“สงสารคนงานจังนะคะ”
“สงสาร? สงสารทำไมหรือ”
คิ้วเข้มของพ่อเทพบุตรสุดหล่อเลิกสูงด้วยความกังขา
มัลลิกาหัวเราะคิกคัก พลางพูดออกมา
“สงสารที่ต้องมารองรับอารมณ์ของเจ้านายแบบคุณยังไงล่ะคะ หลายรอบแล้วนะคะที่คนงานต้องมาปลูกกุหลาบแดงซ้ำ”
คราวนี้เป็นคิลเลียนบ้างที่หัวเราะขัดเขิน เขาปล่อยร่างอรชร และเดินไปเด็ดดอกกุหลาบสีแดงดอกใหญ่ติดมือกลับมา
“ก็เพราะฉันโกรธเธอน่ะสิ แต่พอคิดได้ ก็ต้องปลูกขึ้นใหม่ เพราะรักเธอนั่นแหละ”
คำพูดของคนตัวโตช่างน่าสงสารนัก มัลลิกาอมยิ้มและโผเข้ากอดสามี
“มะลิเข้าใจค่ะ และมะลิก็รักคุณคิลล์มาก... ขอบคุณสำหรับกุหลาบสีแดงแสนสวยนี่นะคะ”
หญิงสาวมองไปที่แปลงกุหลาบ
